مراقب یا وحشت‌زده؟ چرا و چگونه افرادی در گوشه و کنار دنیا آماده بحران می‌شوند

بعد از توصیه دولت بریتانیا به خانوارها برای این که در مواقع بحران ملی چه چیزهایی ذخیره کنند، فروش کنسرو، رادیو و چراغ‌ قوه در برخی فروشگاه‌ها ناگهان بالا رفت.

داشتن چنین ذخیره‌ای، یا همان بسته شخصی بحران، برای بریتانیا تازگی دارد اما در بسیاری از جاهای دنیا موضوعی عادی است.

کشورهایی که با آب‌وهوای خاص، بلایای طبیعی و شرایط پرتنش ژئوپلیتیک روبه‌رو هستند، مرتب دستورالعمل‌هایی برای آمادگی منتشر می‌کنند و بعضی‌ها حتی کتابچه‌ها را مستقیم به خانه‌ها می‌فرستند.

خب، این ذخیره‌های اضطراری برای برخی از مردم چه شکلی دارد و چطور از پسش برمی‌آیند؟

آندریاس از سوئد: «زنگ بیدارباش» بود ولی آن‌قدرها نگران نیستم

آندریاس ونربرگ ۳۰ ساله تا دو سال پیش که کتابچه‌ای از طرف دولت به دستش رسید، هیچ‌وقت واقعا به آماده شدن برای شرایط اضطراری فکر نکرده بود.

این کتابچه که برای همه خانوارهای سوئد فرستاده شد، با جزئیات توضیح می‌داد که «در صورت بحران یا جنگ» چه چیزهایی باید ذخیره کرد و چه کاری را باید انجام داد.

آندریاس که در استکهلم زندگی می‌کند، ذخیره نسبتا کوچکی در زیرزمینش جمع کرده است؛ از جمله یک رادیوی هندلی، یک مخزن ۱۰ لیتری آب و ۲۲۳۰ کرون سوئد (حدود ۲۳۰ دلار) پول نقد. او می‌گوید که بعضی از این وسایل را از قبل داشته است.

به گفته خودش این ماجرا یک «زنگ بیدارباش» بود اما اعتراف می‌کند که همه توصیه‌ها را کامل اجرا نکرده است: «احساس امنیت می‌کنم... آن‌قدرها نگران نیستم.»

فیزیوتراپ آمریکایی: یک «انبار چرخشی» دارم تا مواد غذایی خراب نشود

دن سی، فیزیوتراپیستی در مریلند، بعد از پدر شدن، ذخیره اضطراری‌اش را شروع کرد. او تا حالا حدود ۶ هزار دلار خرج کرده و همه ذخیرهایش را در قفسه‌های زیرزمین خانه نگه می‌دارد.

دن ۳۸ ساله است و دو فرزند زیر ۱۰ سال دارد. او می‌گوید: «این بخشی از مسئولیت من به عنوان یکی از والدین است.»

چند سال پیش، در فوریه‌ای «بسیار سرد»، راه خانه‌شان بسته شد و خانواده دو روز بی‌برق ماندند. او می‌گوید، با این که از قبل اقلامی را ذخیره کرده بود، «مواردی که برایشان آماده شده بودم، اصلا کافی نبود.»

حالا ذخیره دن، شامل حدود ۵۷۰ لیتر آب و چند مخزن بزرگ نگهداری آب از جنس پلاستیک نرم است که می‌شود آن‌ها را پر کرد و در وان حمام گذاشت. او چیزهایی مثل قرص‌های دی‌اکسید کلر هم نگه می‌دارد که اغلب برای آشامیدنی کردن آب جوی‌ها و رودخانه‌ها از آن‌ها استفاده می‌شود.

«انبار چرخشی» او، که از مواد غذایی ماندگاری مثل جو دوسر، کینوا و کره بادام‌زمینی تشکیل شده، مرتب برای آشپزی استفاده و دوباره پر می‌شود تا به گفته خودش «همین‌طور آنجا نماند و تاریخش نگذرد.» او برای خانواده چهارنفره‌ خود حدود سه ماه ذخیره غذایی دارد.

دن پنل خورشیدی، اجاق‌گاز سفری، چادر، ذخیره هیزم و یک بخاری شومینه‌ای پروپانی هم دارد که بدون اتصال به شبکه، یعنی بدون برق یا هیزم، کار می‌کند. او مقدار زیادی لوازم پزشکی هم نگه می‌دارد؛ از جمله کیت‌های مهار خونریزی.

در آمریکا، آژانس مدیریت بحران فدرال، به مردم توصیه می‌کند که یک بسته ضروری آماده کنند، یک برنامه اضطراری خانوادگی در نظر داشته باشند و بدانند در رویدادهای مختلف چه واکنشی نشان دهند.

دن می‌گوید که وقتی پای برنامه‌ریزی برای شرایط اضطراری وسط است، «ممکن است آدم به فاجعه‌سازی گرایش پیدا کند» اما برای او این کار یعنی «صاحب‌خانه مسئولیت‌پذیر» بودن.

آیومی از ژاپن: هر سال بسته اضطراری‌ام را به‌روز می‌کنم

آیومی تی که در توکیو زندگی می‌کند، سال‌هاست برای رویدادهایی مثل زلزله، طوفان و گرمای شدید یک کیف اضطراری نگه می‌دارد.

بعد از زلزله سال ۲۰۲۴ که صدها نفر را کشت و در شبه‌جزیره نوتوی ژاپن خسارت گسترده‌ای به بار آورد، آیومی ذخیره‌اش را از قبل هم بیشتر کرد.

دولت ژاپن یک راهنمای ۶۸ صفحه‌ای پیشگیری از بلایا دارد که با جزئیات توضیح می‌دهد که چه چیزهایی باید در بسته اضطراری باشد و در برخی موقعیت‌های بحرانی چه باید کرد.

آیومی در کوله‌پشتی اضطراری‌اش، که آن را در کمد لباس نگه می‌دارد، لباس، حوله، محصولات بهداشتی قاعدگی، چاپستیک یک‌بارمصرف، کاغذ یادداشت چسب‌دار، ماسک یک‌بارمصرف و یک توالت یک‌بارمصرف گذاشته است؛ شبیه آنچه کوهنوردها استفاده می‌کنند.

آیومی ۲۷ ساله که در یک دانشگاه کار می‌کند، می‌گوید: «خیلی از این‌ها وسایل قدیمی‌ است که دیگر استفاده‌شان نمی‌کنم.»

خانواده او هر سال نو، بسته‌هایشان را بررسی و در صورت لزوم به‌روز می‌کنند؛ مثلا مواد غذایی تاریخ‌گذشته را عوض می‌کنند.

نیکول از آمریکا: وسایل را کم‌کم از «این‌ور و آن‌ور» می‌خرم

نیکول باندز می‌گوید که در پنج سال گذشته «این پرسش مدام در ذهنم بوده که در شرایط اضطراری چه خواهد شد؟»

این مربی رهبری در آتلانتا دلیلش را این می‌داند که متوجه شده الگوهای آب‌وهوایی شدید و طوفان‌ها در سراسر دنیا «به‌طور چشمگیری بیشتر و بیشتر» شده و آمادگی لازم هم وجود ندارد.

او می‌گوید که شعارش این است: «وحشت نکن، آماده باش.»

نیکول ۴۸ ساله، غیر از مجموعه بزرگی از محصولات نظافتی و بهداشتی، باتری، پاوربانک، لوازم کمک‌های اولیه، پنکه شارژی، پتو و کیسه‌خواب خریده است.

برای این که هزینه‌اش سنگین نشود، مقدار کمی وسایل را «این‌ور و آن‌ور» می‌خرد تا ذخیره‌اش به تدریج بیشتر شود. بعضی از این وسایل را زیر تختش، در کیسه‌های بسته‌بندی و در کابینت‌های آشپزخانه نگه می‌دارد.

مایکل از هلند: همسرم اول جدی نمی‌گرفت ولی حالا درک می‌کند

مکان زندگی مایکل استوت در هلند، پایین‌تر از سطح دریاست. او می‌گوید که هم نگران وضعیت آب‌وهوایی شدید است و هم نگران احتمال جنگ.

این مرد ۳۹ ساله که با همسر و پسر پنج ساله‌اش در هورن زندگی می‌کند، چند سال پیش آماده کردن بسته‌اش را شروع کرد.

مایکل علاوه بر مواد غذایی، ذخیره خوبی از تجهیزات برقی هم دارد؛ از جمله یک مینی استارلینک؛ دستگاه ماهواره‌ای کوچک و سبک برای دسترسی به اینترنت.

او وسایل را در اتاق زیرشیروانی و فضای زیر خانه نگه می‌دارد؛ آنجا حدود ۱۲۰ لیتر آب، پول نقد، یک جعبه کمک‌های اولیه و یک ژنراتور هست.

مایکل اوایل امسال اپلیکیشنی ساخت تا ذخیره غذایی‌اش و زمان احتمالی انقضای آن‌ها را ثبت کند: «آماده بودن به معنای وحشت کردن نیست. یعنی وقتی برق‌ می‌رود، تو همان آدم آرام باشی.»

اواخر سال ۲۰۲۵، مقام‌های هلند کارزاری راه انداختند که به خانواده‌ها توصیه می‌کرد به اندازه ۷۲ ساعت ذخیره داشته باشند؛ کاری شبیه آنچه مقام‌های بریتانیا تازه انجام داده‌اند.

اوایل مسیر آماده‌سازی، همسر مایکل ضرورتی برای این کار نمی‌دید، اما به گفته او حالا اهمیتش را درک می‌کند. آن‌ها به پسر پنج ساله‌شان گفته‌اند این ذخیره‌ها فقط برای وقتی است که حوصله رفتن به فروشگاه را ندارند، چون به گفته خودشان «نمی‌خواهند باری روی دوشش بگذارند.»

مایکل چندان قبول ندارد که ذخیره سه‌روزه، که بریتانیا هم توصیه‌اش کرده، کافی باشد، ولی می‌گوید: «هر خانه‌ای که چند قلم وسیله ضروری داشته باشد، دست نیروهای امدادی را باز می‌گذارد تا به داد کسانی برسند که بیشتر از همه به کمک نیاز دارند.»