«عصر کراوات به سر آمده»؛ سیاستمداران آمریکایی چگونه با لباس رای جمع می‌کنند؟

در حالی که آمریکایی‌ها خود را برای رای دادن در انتخابات میان‌دوره‌ای آماده می‌کنند، نامزدهایی که چشم به کنگره دارند فقط بر سر سیاست‌ها رقابت نمی‌کنند.

در عصر شبکه‌های اجتماعی، آن‌ها از سبک شخصی خود برای جلب توجه و انتقال پیامشان استفاده می‌کنند. لباس‌هایشان به معیاری برای سنجش اصالت و جذابیتشان تبدیل شده است.

جو زی، طراح لباس چهره‌های مشهور، می‌گوید: «سیاستمداران هم‌زمان برای دو شغل لباس می‌پوشند: باید طوری به نظر برسند که توانایی تصدی مقام را دارند، اما در عین حال باید نشان دهند با مردمی که می‌خواهند نمایندگی‌شان کنند ارتباط دارند.»

از آلاسکا تا تگزاس، نگاهی می‌اندازیم به این‌که بعضی نامزدها چگونه در مسیر کارزار انتخاباتی خود را متمایز کرده‌اند.

وقتی پوشش، رنگ‌وبوی محلی می‌گیرد

برخی نامزدها، از جمله ماری گلوزنکمپ پرز، نماینده حوزه سوم کنگره ایالت واشینگتن، می‌کوشند تصویری غیررسمی و نزدیک به سبک زندگی در فضای باز از خود ارائه دهند.

این صاحب سابق تعمیرگاه خودرو، پس از آن‌که در سال ۲۰۲۲ کرسی‌ در اختیار جمهوری‌خواهان را تصاحب کرد، اکنون با برنامه‌ای متمرکز بر حمایت از کسب‌وکارهای کوچک و خانواده‌های کارگر برای انتخاب مجدد رقابت می‌کند.

او معمولا کت‌های کاری ساده، پیراهن‌های فلانل، شلوار جین و کفش‌های راحت را ترجیح می‌دهد.

رابرت اردوی، مشاور محافظه‌کار سیاست‌گذاری عمومی و مالک پیشین فروشگاه «کپیتول هیل کلوثیرز»، می‌گوید گلوزنکمپ پرز احتمالا در میان نامزدها بیش از همه توانسته است از نظر «اصالت» و بازتاب دادن ریشه‌ها و پیشینه‌اش، تصویری باورپذیر از خود ارائه کند.

او می‌گوید: «این ظاهر کاملا با سبک زندگی رایج در شمال‌غرب اقیانوس آرام جور درمی‌آید؛ جایی که جنگل‌ها و طبیعت بخش مهمی از هویت منطقه را شکل می‌دهند و مردم گرایش بیشتری به زندگی در فضای باز دارند.»

تاشیرا هالیارد، وکیل، تولیدکننده محتوا و کارشناس سیاست عمومی در واشنگتن دی‌سی، می‌گوید سبک او همچنین «پیامی در حمایت از طبقه کارگر را منتقل می‌کند».

گلوزنکمپ پرز لباس‌هایی با الهام از پوشش کاری انتخاب می‌کند.

مری پلتولا، قانون‌گذار دموکرات که برای یک کرسی سنا در ایالت رقابتی آلاسکا نامزد شده، رویکرد مشابهی دارد.

او در سال ۲۰۲۲ با پوشیدن چکمه‌های سنتی مردم یوپیک هنگام ادای سوگند به‌عنوان عضو کنگره خبرساز شد.

در این دوره انتخاباتی، لباس‌های زمخت و مناسب فضای باز او یادآور روزهایی است که در یک قایق ماهیگیری در رود کوسکوکویم آلاسکا کار می‌کرد؛ و همچنین شعار انتخاباتی‌اش: «ماهی، خانواده و آزادی».

بانی کریستیان، نویسنده و روزنامه‌نگار محافظه‌کار، می‌گوید پیراهن‌های فلانل، کاپشن‌های پفی و جزئیات الهام‌گرفته از فرهنگ بومی، ظاهرا طوری انتخاب شده‌اند که به رای‌دهندگان یادآوری کنند پلتولا هم اهل آلاسکاست و هم بومی آلاسکا.

وقتی لباس‌ها پیام میهن‌پرستانه می‌دهند

نامزدهای دیگری، مانند اشلی هینسون، نامزد جمهوری‌خواه سنا از آیووا، تصویری جسورانه‌تر و میهن‌پرستانه‌تر را برگزیده‌اند.

سبک پوشش او در عین مرتب و محافظه‌کار بودن، شامل عناصر کلاسیک و شاید نوستالژیک هم بوده است؛ از جمله لباس جین و دستمال گردن در موقعیت‌های غیررسمی‌تر.

هینسون در رقابتی نزدیک با رقیب دموکراتش، تلاش کرده خود را از برخی تصمیم‌های سیاستی دولت ترامپ متمایز کند، اما همچنان وفاداری خود را به رئیس‌جمهور نشان داده است.

او در یک گردهمایی انتخاباتی مقدماتی در آیووا در ماه ژوئن، کفش‌های پاشنه‌بلندی پوشید که با پرچم آمریکا تزئین شده بودند.

هالیارد می‌گوید این ظاهر که یادآور پوشش حامیان ترامپ در گردهمایی‌هاست، نمونه‌ای کامل از میهن‌پرستی آمریکایی است.

او می‌گوید: «کفش‌های پاشنه‌بلند با طرح پرچم آمریکا، لباس جین و بلوز قرمز روشن اشلی که آن را با دستمال گردن پوشیده است، نمونه‌ای کلاسیک از سبک تمام‌عیار آمریکایی است.»

او می‌گوید: «ایده این است که... می‌خواهم میهن‌پرستی‌ام را کاملا آشکارا به نمایش بگذارم.»

بانی کریستیان می‌گوید ظاهر هینسون «مزیت راهبردی» دارد، چون در دوره‌ای که حضور در شبکه‌های اجتماعی حتی برای کسری از ثانیه اهمیت دارد، او «هویتی بصری ساخته که تقریبا نمی‌شود آن را اشتباه برداشت کرد».

او می‌گوید: «لباس جین، دستمال گردن قرمز و کفش‌های براق با طرح پرچم آمریکا همه این پیام را می‌دهند که او جمهوری‌خواهی است که به دنبال جذب رای‌دهندگان مناطق روستایی است.»

خداحافظی با کراوات، سلام به چکمه کابویی

تگزاس که زمانی پایگاه مطمئن جمهوری‌خواهان بود، به میدان رقابتی میان کن پکستون، دادستان ارشد ۶۳ ساله که با جنجال و با حمایت ترامپ در برابر یک سناتور باسابقه قرار گرفته، و جیمز تالاریکو، قانون‌گذار دموکرات ۳۷ ساله، تبدیل شده است.

در مسیر کارزار، هر دو رقیب انتخاب‌های مشابهی در پوشش داشته‌اند: کت‌های غیررسمی و چکمه‌های کابویی.

با وجود تفاوت‌های سیاسی، تالاریکو و پکستون لباس‌های مشابهی می‌پوشند.

اردوی می‌گوید: «کراوات در مسیر کارزار انتخاباتی در هر دو حزب مرده است.»

او می‌گوید: «مرد جوان رسمی‌تر لباس می‌پوشد تا جدی به نظر برسد، و مرد مسن‌تر غیررسمی‌تر لباس می‌پوشد تا شبیه یکی از خود مردم باشد.»

فریدمن، منتقد مد، می‌گوید چکمه‌های کابویی دست‌دوز «لوکیزی» که تالاریکو به پا می‌کند، «انتخابی کاملا حساب‌شده است که به او امکان می‌دهد با طیف‌های مختلف رای‌دهندگان در تگزاس ارتباط برقرار کند.»

او می‌گوید: «این چکمه‌ها معنایی دارند که عمیقا در نشانه‌شناسی تگزاس ریشه دارد.»

فریدمن به مطالعه نشانه‌ها و تفسیر آن‌ها اشاره می‌کند.

او می‌افزاید: «جورج دبلیو بوش، رئیس‌جمهور پیشین آمریکا، چکمه‌های کابویی لوکیزی می‌پوشید. بنابراین ناگهان با انتخاب کفش خود از خطوط حزبی عبور می‌کنید و به گروه‌های انتخاباتی مختلف دسترسی پیدا می‌کنید.»

در همین حال، سبک پوشش پکستون از چند جهت مورد انتقاد قرار گرفته است.

این موضوع با انتقاد ترامپ روبه‌رو شده است. او از رای‌دهندگان خواسته به کارنامه عملکردش توجه کنند، چون به گفته او «این کارنامه بسیار رساتر از کت‌وشلواری است که او پوشیده؛ کت‌وشلواری که چندان هم ظاهر خوبی ندارد.»

رقیب پکستون نیز از او به خاطر استفاده از ساعت گران‌قیمت و پولوشرت متعلق به زنجیره هتل‌های لوکس فور سیزنز انتقاد کرده است؛ آن هم در شرایطی که بحث هزینه بالای زندگی بر انتخابات میان‌دوره‌ای سایه انداخته است.

زی، طراح لباس و عضو هیئت علمی موسسه طراحی و تجارت مد در دانشگاه ایالتی آریزونا، می‌گوید: «انتقاد از ساعت ظاهرا لوکس و پولوشرت پرسش دیگری درباره سبک و برندینگ مطرح می‌کند: لباس غیررسمی لزوما به معنای سبک زندگی معمولی نیست.»

او می‌گوید: «یک پولوشرت با برند اقامتگاه پنج‌ستاره می‌تواند به همان اندازه کت‌وشلوار، تداعی‌کننده تجمل باشد.»

او می‌گوید: «مشخص نبود آن ساعت دقیقا چه مدل و چه ارزشی دارد، اما برداشت عمومی از آن نشان داد که یک ساعت مچی تا چه اندازه می‌تواند بر پیام و تصویر سیاسی یک نامزد تاثیر بگذارد.»

یونیفرم شخصی

فریدمن می‌گوید اگر یک «یونیفرم» طبیعی به نظر برسد، ابزار فوق‌العاده موثری است و راه بسیار خوبی برای شناخته شدن در سراسر کشور محسوب می‌شود.

این همان رویکردی است که مارشا بلکبرن، سناتور جمهوری‌خواه و نماینده سابق حوزه هفتم کنگره تنسی که برای فرمانداری ایالت نامزد شده، در پیش گرفته است.

بلکبرن اغلب با کت‌های ساختارمند و دامن دیده می‌شود که گاهی طرح‌دار هستند.

اردوی به یاد می‌آورد که بلکبرن هر بار که در کنگره او را می‌دید، «فوق‌العاده آراسته و بی‌نقص» به نظر می‌رسید. او در آن زمان به عنوان مدیر امور قانون‌گذاری برای یکی از سناتورهای پیشین ایندیانا در کنگره فعالیت می‌کرد.

او می‌گوید: «همیشه او را با گردنبند مروارید می‌دیدم و از آنجا که او سیاستمداری باسابقه است، فکر می‌کنم نحوه لباس پوشیدنش و تصویری که می‌خواسته در ذهن رای‌دهندگان ایجاد کند، سال‌ها پیش شکل گرفته و تثبیت شده است.»

کریستیان می‌افزاید: «سبک پوشش او معمولا حالتی کلاسیک و ماندگار دارد؛ به‌طوری که می‌توان تصور کرد زنان جمهوری‌خواه در هر مقطعی از سه دهه گذشته نیز بسیاری از این لباس‌ها را پوشیده باشند.»

در همین حال، عبدال السید، نامزد دموکرات سنا در میشیگان که در رقابتی بسیار نزدیک با نماینده سابق کنگره مورد حمایت ترامپ قرار دارد، به ظاهری ثابت با تی‌شرت مشکی یقه هفت و شلوار جین آبی روی آورده است.

این چهره سیاسی چپ‌گرا که خود را خارج از جریان سنتی سیاست معرفی می‌کند و شعار کارزارش «پول را از سیاست بیرون بکشید، پول را در جیب مردم بگذارید» است، سبک پوشش خود را «ظاهر ساده، پیام سیاسی پررنگ» توصیف می‌کند.

اردوی می‌گوید این ظاهر یادآور کارآفرینان شرکت‌های نوپا است و برای جلب نظر رای‌دهندگان شهری و طبقه کارگر است.

زی می‌گوید این نوع پوشش باعث می‌شود ظاهر سیاسی فرد کمتر رسمی و تشریفاتی به نظر برسد.

زی می‌گوید: «پیامی که این نوع پوشش منتقل می‌کند این است که توجه‌ها باید به حرف‌های او معطوف شود. اما همین تی‌شرت ساده نیز خود نوعی انتخاب تصویری است. حتی ظاهری که انگار برای آن تلاشی نشده، می‌تواند شکلی حساب‌شده از برندسازی باشد.»

ترامپ؛ مردی که قدرت تصویر را می‌شناسد

فریدمن می‌گوید در حال حاضر استاد این سبک در آمریکا دونالد ترامپ است.

کت‌وشلوار رسمی و کراوات قرمز او که به‌سرعت قابل تشخیص است و سال‌ها در فیلم‌ها و برنامه‌های تلویزیونی واقع‌نما (ریالیتی‌شوها) دیده شده، بخشی از تصویری است که او حتی پیش از ورود به کاخ سفید برای خود ساخته و پرورش داده بود.

فریدمن می‌گوید: «[ترامپ] فقط کالاهای تبلیغاتی و برند اختصاصی خودش را ندارد، بلکه سبک پوشش مخصوص خودش را هم دارد. حالا اعضای کابینه‌اش همان سبک را می‌پوشند و نیمی از سناتورها هم به همان شیوه لباس می‌پوشند. این ظاهر به نوعی به یک نشانه شرطی‌شده تبدیل شده است.»

او می‌افزاید: «این سبک پوشش به تدریج به نشانه‌ای تبدیل می‌شود که بلافاصله فرد را به یاد ترامپ می‌اندازد.»

فریدمن انتظار دارد صرف‌نظر از نتیجه انتخابات برای ترامپ و حزبش، در انتخابات عمومی ۲۰۲۸ سیاستمداران بیشتری از لباس به‌عنوان ابزاری برای برندینگ شخصی استفاده کنند.

او می‌گوید: «چیزی که می‌بینیم این است که بخش بزرگی از سیاست حالا در شبکه‌های اجتماعی و تلویزیون جریان دارد، و این باعث شده پیام‌رسانی بصری اهمیت بیشتری پیدا کند؛ اهمیتی که فقط بیشتر خواهد شد.»