شما در حال مشاهده نسخه متنی وب‌سایت بیبیسی هستید که از داده کمتری استفاده می‌کند. نسخه اصلی وب‌سایت را که شامل تمام تصاویر و ویدیوهاست، مشاهده کنید.
بازگشت به وب‌سایت یا نسخه اصلی
اطلاعات بیشتر درباره نسخه لایت که برای مصرف کمتر حجم دادههاست
حکومت سالمندان؛ چرا جوانان به سیاست آمریکا راه پیدا نمی‌کنند؟
- نویسنده, جیمز فیتزجرالد
- شغل, خبرنگار آمریکا
- منتشر شده در
- زمان مطالعه: ۱۱ دقیقه
در سیاست آمریکا کمتر کسی را می‌توان یافت که به اندازه هال راجرز دوام آورده باشد. او در انتخابات میان‌دوره‌ای برای کسب بیست‌وچهارمین دوره نمایندگی خود در مجلس نمایندگان رقابت خواهد کرد.
این جمهوری‌خواه ۸۸ ساله از سال ۱۹۸۱ نماینده حوزه پنجم کنگره ایالت کنتاکی بوده و به این ترتیب با سابقه‌ترین عضو فعلی مجلس نمایندگان است.
او همان شبی انتخاب شد که رونالد ریگان نخستین دوره ریاست‌جمهوری خود را با شعار «بیایید آمریکا را دوباره بزرگ کنیم» به دست آورد، عبارتی که بعدها دونالد ترامپ دوباره زنده کرد.
یکی از رقبایی که راجرز امسال برای به دست آوردن نامزدی حزب شکست داد، ۶۰ سال از او جوان‌تر بود.
اما راجرز که در دهه ۱۹۳۰ متولد شده، به هیچ وجه تنها سیاستمدار سالخورده آمریکایی نیست که تا دهه هشتم زندگی‌اش در این شغل باقی مانده است.
از دیگر نمونه‌ها می‌توان به دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور ۸۰ ساله آمریکا، جو بایدن، سلف او که در ۸۲ سالگی از قدرت کنار رفت، و نانسی پلوسی اشاره کرد که در همان سن از رهبری دموکرات‌ها در مجلس نمایندگان کناره‌گیری کرد.
چاک گرسلی ۹۳ ساله هنوز سناتور است. او در سال ۱۹۵۸ وارد سیاست شد، یعنی پیش از آن که آلاسکا و هاوایی حتی به ایالت‌های آمریکا تبدیل شوند.
با این حال، سن و وضعیت سلامت برخی سیاستمداران باعث نگرانی گسترده در هر دو اردوگاه جمهوری‌خواه و دموکرات شده و بار دیگر این پرسش را مطرح کرده است که آیا باید محدودیت سنی یا آزمایش‌های سلامت برای آن‌ها اعمال شود.
آمریکا به داشتن «حکومت سالمندان» شناخته می‌شود که در آن افراد حاکم به‌طور محسوسی از بیشتر جمعیت بزرگسال کشور مسن‌ترند.
در سوی دیگر طیف سنی، طبق پژوهش اتحادیه بین‌المجالس، آمریکا در مقایسه با دموکراسی‌های مشابه یکی از پایین‌ترین نسبت‌های قانون‌گذاران زیر ۴۵ سال را دارد.
پس چرا جوانان کمی وارد سیاست می‌شوند؟ و آن‌هایی که وارد می‌شوند، آیا می‌توانند در آن موفق باشند؟
کشوری که جای جوانان نیست؟
رایلی اوون، جمهوری‌خواه ۲۷ ساله، یکی از معدود نامزدهای نسل زد، یعنی افرادی از اوایل نوجوانی تا اواخر دهه ۲۰ زندگی، از هر دو حزب است که در انتخابات کنگره در ۳ نوامبر رقابت می‌کنند.
اوون در حوزه‌ای تازه تاسیس در یوتا نامزد شده که کارشناسان می‌گویند ممکن است به دموکرات‌ها متمایل باشد.
او از موضوعاتی مانند مرخصی زایمان با حقوق، محدودیت بر معاملات سهام از سوی اعضای کنگره و اقدامات زیست‌محیطی حمایت کرده است؛ موضوعاتی که ممکن است برای رای‌دهندگان دموکرات جذاب باشند.
وقتی نامزدی او از سوی حزب در حوزه اول کنگره ایالت تایید شد، با آهنگ «ما آتش به پا نکردیم» از بیلی جوئل روی صحنه رفت و گفت نسل او باید به احیای «رویای آمریکایی» کمک کند.
او می‌گوید حکومت سالمندان «مسئله‌ای دو حزبی» است.
«کسانی داریم که به سیاستمداران حرفه‌ای تبدیل شده‌اند و تمام عمرشان را در کنگره می‌گذرانند.»
به گفته او، این نشانه نظامی است که برای آمریکایی‌ها نتیجه نمی‌دهد.
اوون می‌گوید بزرگ‌ترین چالشی که با آن روبه‌روست این واقعیت است که در سیاست آمریکا پول واقعا حرف اول را می‌زند.
پژوهش‌ها نشان می‌دهند اهداکنندگان مالی کارزارهای انتخاباتی معمولا نامزدهای فعلی و باسابقه را ترجیح می‌دهند.
در واقع، کارزار رقیب او، بن مک‌آدامز، دموکرات ۵۱ ساله‌ای که پیش‌تر عضو کنگره بوده، تاکنون بسیار بیشتر از اوون پول جمع کرده است.
بر اساس سوابق وب‌سایت کمیسیون فدرال انتخابات، تا اواسط اکتبر مک‌آدامز بیش از ۲/۶ میلیون دلار جمع کرده بود، در مقایسه با ۱۵۰ هزار دلار اوون.
اوون می‌گوید نسل او به‌طور ویژه‌ای برای درک مسائل سیاسی امروز، از جمله چالش‌های ناشی از فناوری، آمادگی دارد.
او همچنین این تصور را رد می‌کند که یک نامزد جوان لزوما تجربه کافی ندارد و به سابقه خود به‌عنوان افسر ارتش و تحلیلگر سیاست در کاخ سفید اشاره می‌کند.
او می‌گوید: «به نظر من سیاست، همانند صنعت، به نوآوری‌های تحول‌آفرین و ساختارشکن نیاز دارد.»
سن سیاستمداران ارشد آمریکا مدت‌هاست موضوع بحث بوده است.
در سال ۱۹۸۴، ریگان که آن زمان با ۷۳ سال سن پیرترین رئیس‌جمهور آمریکا بود، با شوخی درباره «جوانی و بی‌تجربگی» رقیبش والتر ماندیل، که ۵۶ سال داشت، توجه‌ها را از سن خودش منحرف کرد.
در آمریکا، ایالت‌ها نیز مجالس قانون‌گذاری خود را دارند، شامل سنا و مجلس، و بسیاری از سیاستمداران فعالیت خود را از آنجا آغاز می‌کنند.
بسیاری از اعضای کنونی کنگره سال‌ها پیش از رقابت برای کرسی در واشنگتن، در سیاست ایالتی فعالیت کرده‌اند.
اما میانگین سنی اعضای کنگره در گذر زمان رو به افزایش بوده است. سوابق کنگره نشان می‌دهد که پایین‌ترین میانگین سنی در مجلس نمایندگان و سنا هر دو در اوایل دهه ۱۹۸۰ ثبت شده بود؛ به‌ترتیب ۴۸ سال در مجلس نمایندگان و ۵۲ سال در سنا.
طبق تحلیل مرکز پژوهشی پیو، میانگین سن اعضای مجلس نمایندگان و سناتورها در آغاز دوره فعلی کنگره به‌ترتیب ۵۸ و ۶۵ سال بود.
میانگین سنی یک شهروند آمریکایی ۳۹ سال است.
اکنون تمرکز بیشتری نیز بر سلامت و توان ذهنی برخی از مسن‌ترین سیاستمداران کشور وجود دارد.
سن جو بایدن در دوران ریاست‌جمهوری‌اش به مسئله‌ای مهم تبدیل شد.
ترامپ نیز، هرچند به میزان کمتری، با پرسش‌هایی در این زمینه روبه‌رو بوده است.
میچ مک‌کانل، سناتور جمهوری‌خواه ۸۴ ساله، نیز پس از چند ماه غیبت از کنگره برای دریافت درمان پزشکی، به‌طور فزاینده‌ای با چنین پرسش‌هایی مواجه شده است.
در سوی دموکرات‌ها نیز ماکسین واترز ۸۸ ساله برای حفظ جایگاهش به‌عنوان دموکرات ارشد در کمیته قدرتمند خدمات مالی مجلس با چالش رهبری روبه‌روست و برخی سن او را یکی از عواملی می‌دانند که علیه او عمل می‌کند.
سن در برابر اولویت‌ها
برخی از صریح‌ترین منتقدان این «حکومت سالمندان» نامزدهایی بوده‌اند که خود را سوسیالیست دموکرات معرفی می‌کنند، یعنی از نظر سیاسی در سمت چپ‌تر از جریان اصلی حزب دموکرات قرار دارند.
این نامزدها معمولا تمرکز زیادی بر هزینه زندگی و مسائل دیگری دارند که برای نسل هزاره و نسل زد اهمیت دارد و حامیانشان نیز معمولا جوان‌ترند.
ترکیب جمعیتی رای‌دهندگان نیز، مانند خود مقام‌های منتخب، به سمت سنین بالاتر متمایل است.
پژوهش پیو نشان می‌دهد نسبت جوانان ۱۸ تا ۲۹ ساله در میان کسانی که رای نمی‌دهند رو به افزایش بوده است.
در انتخابات ۲۰۲۰ آمریکا، طبق داده‌های پیو، ۲۵ درصد کسانی که رای ندادند در این گروه سنی بودند.
چهار سال بعد، این رقم به ۳۰ درصد رسید.
پیو همچنین می‌گوید رای‌دهندگان زیر ۳۰ سال در سال ۲۰۲۴ کمتر از سهم واقعی‌شان در جمعیت مشارکت کردند.
این گروه ۲۰ درصد جمعیت واجد شرایط رای دادن را تشکیل می‌دادند، اما تنها ۱۵ درصد کل آرای داده‌شده از سوی آن‌ها بود.
فعالان می‌گویند این روندهای جمعیتی اهمیت دارند، چون باعث می‌شوند برخی مسائل کمتر نمایندگی شوند.
گریس ماوسر، رئیس مشترک شاخه نیویورک «سوسیالیست‌های دموکرات آمریکا»، می‌گوید: «بله، ممکن است نتیجه‌اش انتخاب افراد مسن‌تر باشد، اما فکر می‌کنم روی این که چه موضوعاتی مهم تلقی می‌شوند هم تاثیر می‌گذارد؛ این که سیاستمداران برای حرف زدن درباره چه مسائلی انگیزه پیدا می‌کنند و به چه چیزهایی رسیدگی می‌کنند.»
ماوسر سال گذشته در کارزار موفق ممدانی برای شهردار شدن نیویورک فعالیت کرد؛ زمانی که او در ۳۴ سالگی جوان‌ترین شهردار این شهر از سال ۱۸۹۲ شد.
ممدانی به‌عنوان نمونه‌ای نادر از موفقیت یک سیاستمدار جوان مطرح شد، اما ماوسر که متحد اوست، کمتر از سن یک سیاستمدار و بیشتر از دیدگاه او نگران است.
او می‌گوید این که کسی مدت زیادی در سیاست بوده، لزوما مشکل نیست.
به گفته او، مشکل چیزی است که ممکن است در نتیجه آن رخ دهد: «آنقدر به زبان و ایده‌های جریان سیاسی حاکم عادت می‌کنید که هر چیز دیگری، هر ایده تازه‌ای، چه از جوانان و چه از افراد مسن، دیوانه‌وار به نظر می‌رسد.»
او از برنی سندرز، سناتور دموکرات چپ‌گرای ۸۵ ساله، به‌عنوان نمونه‌ای از سیاستمداری مسن و باسابقه در کنگره یاد می‌کند که تغییر را پذیرفته و ایده‌هایی داشته که در نسل‌های مختلف بازتاب پیدا کرده‌اند.
جوانان سرخورده
طبق نظرسنجی پیو در بهار ۲۰۲۵، در آمریکا افراد مسن‌تر بسیار بیشتر از جوانان برای سیاستمداران احترام قائل‌اند، حتی بیش از بسیاری از کشورهای دیگر.
حدود ۶۲ درصد از افراد ۱۸ تا ۳۴ ساله گفته بودند احتمالا تعداد کمی یا هیچ یک از مقام‌های منتخبشان را صادق نمی‌دانند.
این رقم در میان افراد بالای ۵۰ سال ۴۵ درصد بود.
از میان ۲۵ کشوری که پیو بررسی کرد، تنها جوانان یونانی دیدگاهی بدبینانه‌تر نسبت به صداقت سیاستمداران داشتند.
یکی از کارشناسانی که مشارکت سیاسی در دو سوی اقیانوس اطلس را بررسی می‌کند می‌گوید سرخوردگی جوانان به توضیح این مسئله کمک می‌کند که چرا تمایل کمتری به مشارکت در سیاست دارند.
او می‌گوید این مسئله با وجود حداقل سن قانونی برای عضویت در کنگره نیز تشدید می‌شود.
برای سناتور شدن باید دست‌کم ۳۰ سال داشت و برای نماینده شدن حداقل سن ۲۵ سال است.
جیمز اسلوام از دانشگاه رویال هالووی لندن می‌گوید: «این دو موضوع به یکدیگر مرتبط‌اند. اگر شمار کافی از جوانان به طور کلی درگیر سیاست نباشند، در نهایت نیز به نمایندگان سیاسی تبدیل نخواهند شد.»
اسلوم همچنین می‌گوید جوانان در آمریکا و بریتانیا آگاه‌اند که قدرت فقط در سیاست متمرکز نیست.
آن‌ها می‌دانند حوزه‌های شغلی زیادی وجود دارد که می‌توانند در آن‌ها نفوذ داشته باشند، حتی بر مقام‌های منتخب.
برای آن دسته از جوانانی که در نهایت به موقعیت‌های سیاسی برجسته می‌رسند، پرسش بعدی این است که آیا می‌توانند در این مسیر موفق باشند، به‌ویژه وقتی مسئله فرزندداری مطرح می‌شود.
در تابستان، داستان دو زن جوان و شناخته‌شده که در واشنگتن فعالیت می‌کردند، بار دیگر پرسش‌هایی درباره سازگار بودن این شغل با مادر شدن مطرح کرد.
الکساندریا اوکاسیو-کورتز، نماینده دموکرات ۳۷ ساله که در ۲۹ سالگی وارد مجلس شد، اعلام کرد روند فریز کردن تخمک‌هایش را آغاز کرده است.
اواخر همان هفته در ماه اوت، کارولین لیویت، ۲۹ ساله، که تقریبا دو سال قبل به جوان‌ترین سخنگوی تاریخ کاخ سفید تبدیل شده بود، گفت دولت ترامپ را ترک می‌کند تا زمان بیشتری با خانواده‌اش، از جمله نوزاد تازه متولدشده، بگذراند.
او توضیح داد: «نمی‌توانم آن مادری باشم که دو فرزند خردسالم سزاوارش هستند و در عین حال زمان، انرژی و توجه دائمی لازم برای [سمت] سخنگوی کاخ سفید را صرف کنم.»
تنها شمار اندکی از زنان در زمانی که عضو کنگره بوده‌اند زایمان کرده‌اند و فقط چند ده قانون‌گذار مادر فرزندانی زیر ۱۸ سال هستند.
دولت فدرال آمریکا، مانند بسیاری از کارفرمایان آمریکایی، مرخصی والدین با حقوق ارائه نمی‌دهد.
جی‌دی ونس، ۴۲ ساله، یکی از جوان‌ترین معاونان رئیس‌جمهور در تاریخ آمریکا، اخیرا پذیرفت داشتن فرزندان خردسال ممکن است روی تصمیم او برای نامزدی ریاست‌جمهوری در سال ۲۰۲۸ تاثیر بگذارد.
او گفت: «ما چهار بچه کوچک داریم.»
نبردی دو‌قطبی
نظام دوحزبی آمریکا نیز یکی دیگر از موانع مشارکت جوانان در سیاست دانسته می‌شود.
اسلوم می‌گوید دلیلش این است که فقط طیف نسبتا محدودی از دیدگاه‌ها نمایندگی می‌شوند.
او به پژوهش‌هایی اشاره می‌کند که نشان می‌دهد جوانان بیشتر از سیاست حزبی، با جنبش‌های اجتماعی یا کارزارهای متمرکز بر موضوعات خاص انگیزه پیدا می‌کنند.
او در داخل سیاست حزبی نیز به نمونه ممدانی و دیگر چهره‌های چپ اشاره می‌کند که به نظر می‌رسد خارج از جریان اصلی حزب دموکرات توانسته‌اند حمایت جوانان را بسیج کنند.
اما هشدار می‌دهد که «فعلا کمی پراکنده است».
حزب جمهوری‌خواه نیز در یک دهه گذشته با ظهور جنبش ماگا ترامپ دچار شکاف‌های درونی خود شده است، جنبشی که در انتخابات ریاست‌جمهوری ۲۰۲۴ برای طیف قابل توجهی از مردان جوان جذابیت داشت.
اسلوم می‌گوید برخی دموکراسی‌های اروپایی نشان می‌دهند محیط سیاسی متکثرتر می‌تواند مشارکت جوانان را افزایش دهد.
برای مثال کشورهای اسکاندیناوی که بیشتر نظام‌های چند حزبی دارند، نمونه متفاوتی ارائه می‌کنند، چون احزاب حاکم در آن کشورها «با این جنبش‌های اجتماعی همکاری می‌کنند تا آن‌ها را وارد نظام سیاسی کنند».
اسلوم با اشاره به کشورهایی مانند نروژ می‌گوید چرخه‌ای وجود دارد که در آن مشارکت انتخاباتی بیشتر جوانان و اعتماد بیشتر آن‌ها به نظام سیاسی، به مشارکت سیاسی بیشتر منجر می‌شود.
نگاه به آینده
برخی کارشناسان می‌گویند درست است که بعضی قانون‌گذاران باید بدانند چه زمانی زمان کنار رفتن رسیده، اما در عین حال رای‌دهندگان نباید ویژگی‌های مثبت سن و تجربه را نادیده بگیرند.
همچنین نباید سن را با شایستگی یکی بدانند.
تریسی جندرون، استاد سالمندشناسی در دانشگاه ویرجینیا کامن‌ولث که پژوهش‌هایش این فرض را به چالش می‌کشد که افزایش سن همیشه با افت توانایی همراه است، می‌گوید: «سن به تنهایی شاخص بسیار ضعیفی برای پیش‌بینی هر چیزی است.»
او می‌گوید: «ممکن است فردی ۴۵ ساله داشته باشید که دچار افسردگی یا سوءمصرف مواد است و شاید توان شناختی لازم برای این شغل را نداشته باشد.»
و در مقابل: «ممکن است فردی ۸۵ ساله با صداقت، قضاوت سیاسی و خرد فوق‌العاده داشته باشید که کاملا قادر به انجام این کار باشد.»
جندرون می‌پذیرد که سیاستمداران آمریکایی از نظر سنی نماینده ترکیب جمعیتی کشور نیستند، اما می‌گوید این فقط نشان می‌دهد کنگره از جنبه‌های بسیاری می‌تواند متنوع‌تر شود.
او می‌گوید: «جالب است که وقتی آن را حکومت سالمندان می‌نامیم، فقط روی سن تمرکز می‌کنیم. اگر بیشتر جنبه‌های دیگر نمایندگی را نگاه کنید، مثل جنسیت، گرایش جنسی، مذهب و نژاد، در آن‌ها هم نمایندگی متناسبی نداریم.»
اوون، نامزد جمهوری‌خواه، با وجود منابع مالی بسیار بیشتر رقیبش، به شانس خود در یوتا خوش‌بین است.
او درباره مسائلی که به‌عنوان یک نامزد نسل زد به او انگیزه می‌دهند، به نقش فناوری در زندگی عمومی، مهاجرت و نگرانی‌های مربوط به هزینه زندگی اشاره می‌کند.
او می‌گوید: «در ابتدای مسیر تشکیل خانواده خودم هستم و به هزینه‌ها نگاه می‌کنم و [از خودم می‌پرسم] چطور قرار است از پسش بربیایم؟»
وقتی از او پرسیده می‌شود آیا شباهتی میان کارزار خودش و نامزدهای سیاسی جوان در سوی دیگر طیف سیاسی می‌بیند، می‌گوید:
«چارچوب «ما در برابر آن‌ها» را می‌شکنم و شاید کمی کنار می‌گذارم... [یک] پیام دوحزبی وجود دارد که خیلی از آمریکایی‌ها در هر دو سوی این شکاف احساسش می‌کنند: این‌که واشنگتن برای آن‌ها کار نمی‌کند.»
او دیدگاهی مشابه ماوسر، سوسیالیست دموکرات نیویورکی، دارد که رای‌دهندگان لزوما نباید فقط به این دلیل که نامزدی جوان است به او رای دهند؛ چیزی که اهمیت دارد ایده‌های آن فرد است.
او می‌گوید: «برای من، خیلی بیشتر از سال تولدت، مهم است که از چه چیزی حمایت می‌کنی و برای چه کسی می‌جنگی.»