'பதான் மன்னரின் கனவில் சோமநாதர் வந்து கூறிய வார்த்தைகளால்' வெடித்ததாகக் கூறப்படும் சௌராஷ்டிர போர் - வரலாற்று பார்வை

குஜராத்தின் வரலாற்றில் 'பொற்காலம்' என்று கருதப்படும் சோலங்கி வம்சத்தின் ஆட்சி அப்போதுதான் உதயமாகத் தொடங்கியிருந்தது.

அன்ஹில்பாடன் (அன்ஹில்வாட்) பகுதியில் சாபோட்கட் (சாவடா) வம்சத்தின் ஆட்சி முடிவுக்கு வந்ததைத் தொடர்ந்து, சோலங்கி வம்சத்தைத் தோற்றுவித்த முதலாம் மூலராஜ சோலங்கி அங்கு தனது ஆட்சியை நிறுவினார்.

வரலாற்று நூல்களில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளபடி, கிபி 942 முதல் 997 வரை, மொத்தம் 55 ஆண்டுகள் மூலராஜ சோலங்கி ஆட்சி செய்தார். இன்றைய குஜராத் மற்றும் அதைச் சுற்றியுள்ள பரந்த பகுதிகளிலும் சோலங்கி வம்சத்தின் அதிகாரத்தை நிறுவுவதில் அவர் வெற்றி பெற்றார்.

அவரின் ஆட்சிக் காலத்தில் சோலங்கி வம்சத்தின் அதிகாரம் ஆழமாக வேரூன்றியது. இதன் காரணமாக, சுமார் மூன்று நூற்றாண்டுகளுக்கு குஜராத்தில் இந்த வம்சத்தின் ஆட்சி நீடித்தது. இறுதியில், இந்த ஆட்சிக் காலம் 'குஜராத்தின் வரலாற்றில் பொற்காலம்' என்று அழைக்கப்பட்டது.

ஆனால், குஜராத்தின் இந்தப் பொற்காலம் உருவானது முதல் சோலங்கி வம்சத்தின் ஆட்சி வலுப்பெற்றது வரையிலான வரலாற்றில் பல சுவாரசியமான சம்பவங்களும் வியப்பூட்டும் அற்புதக் கதைகளும் இடம்பெற்றுள்ளன.

அவற்றில் சில, 'தனது தாய்மாமனைக் கொன்று ஆட்சியைக் கைப்பற்றிய மருமகனின் கதை' மற்றும் 'மன்னரின் கனவில் சோமநாதர் தோன்றியதாகக் கூறப்பட்டதும் அதைத் தொடர்ந்து நடைபெற்ற கடுமையான போரும்' ஆகும்.

'தாய்மாமனைக் கொன்று ஆட்சிக்கு முடிவுகட்டிய மருமகன்'

'குஜராத்தின் அரசியல் மற்றும் பண்பாட்டு வரலாறு, தொகுதி 4: சோலங்கி காலம்' என்ற நூலில் அதன் தொகுப்பாசிரியர்களான ரசிக்லால் சோட்டாலால் பரீக் மற்றும் ஹரிபிரசாத் கங்காஷங்கர் சாஸ்திரி ஆகியோர் இதுகுறித்து குறிப்பிடுகின்றனர்.

மூலராஜரின் தந்தை ராஜி, கன்னோஜில் இருந்த பிரதிஹாரர் அரசின் கீழ் குர்ஜரதேசப் பகுதியின் சிற்றரசராக இருந்தார். அவருக்கு அன்ஹில்வாட் பகுதியை ஆட்சி செய்த சாவடா மன்னர் சாமந்தசிங்கின் சகோதரி லீலாதேவியுடன் திருமணம் நடைபெற்றது. இவர்களுக்குப் பிறந்தவர்தான் மூலராஜர்.

'பிரபந்த சிந்தாமணி' நூலின்படி, மூலராஜர் வளர்ந்து இளைஞரான பிறகு வீரமிக்கவராகத் திகழ்ந்தார். தனது தாய்மாமனின் அரசின் எல்லைகளை விரிவுபடுத்தவும் தொடங்கினார்.

சாவடா வம்சத்தின் கடைசி மன்னரான சாமந்தசிங் சாவடா, மதுபோதையில் இருக்கும்போது தனது மருமகன் மூலராஜரை அரியணையில் அமர்த்துவார் என்றும், போதை தெளிந்ததும் அவரை அரியணையிலிருந்து இறக்கிவிடுவார் என்றும் 'பிரபந்த சிந்தாமணி' நூல் குறிப்பிடுகிறது.

இவ்வாறு மீண்டும் மீண்டும் தனக்கு நேர்ந்த அவமானத்தைக் கண்டு ஆத்திரமடைந்த மூலராஜர், தனது ஆதரவாளர்களைத் தயாராக வைத்திருந்தார். ஒருமுறை மதுபோதையில் இருந்த அவரது தாய்மாமன் அவரை அரியணையில் அமர்த்தியபோது, அவரைக் கொன்றுவிட்டு மூலராஜர் உண்மையிலேயே மன்னராகப் பொறுப்பேற்றார்.

இவ்வாறு குஜராத்தில் செல்வாக்குடன் விளங்கிய ஒரு அரச வம்சத்தின் ஆட்சி முடிவுக்கு வந்தது. மற்றொரு அரச வம்சத்தின் ஆட்சி தொடங்கியது.

எனினும், இந்தச் சம்பவம் நிகழ்ந்து சுமார் 350 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு பதிவு செய்யப்பட்ட இந்தக் கதையில் வரலாற்று உண்மைகளைவிட நாட்டுப்புறக் கதைகளுக்கே உரிய கற்பனைக் கூறுகள் அதிகம் இருக்கலாம் என்று அந்த நூல் குறிப்பிடுகிறது.

ஆனால், இந்தக் கதை முற்றிலும் ஆதாரமற்றது என்று நிராகரிக்க முடியாத அளவுக்கு சில வரலாற்றுக் குறிப்புகளும் உள்ளன.

'சௌராஷ்டிரத்தின் வரலாறு' என்ற நூலில் அதன் ஆசிரியர் ஷம்புபிரசாத் ஹெச். தேசாய், "மூலராஜர் தனது தாய்மாமனைத் தந்திரமாகக் கொன்று, பதான் அரியணையைக் கைப்பற்றினார்." என குறிப்பிட்டுள்ளார்.

அதே நூலில், "சாமந்தசிங்குக்கு மகன் பிறந்ததைத் தொடர்ந்து, மூலராஜரைத் தத்தெடுத்ததற்கான ஆவணத்தை அவர் ரத்து செய்தார். இதனால் மூலராஜர் அவரைக் கொன்றார்" எனக் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.

'குஜராத்தின் வரலாறு' என்ற நூலில் பேராசிரியர் மௌலானா சையத் அபு ஜஃபர் நத்வி, "சாமந்தசிங் தானே மூலராஜரை வளர்த்து, அவருக்குப் பல்வேறு பயிற்சிகளையும் அளித்திருந்தார். மூலராஜர் திறமையும் துணிச்சலும் மிக்கவராக இருந்தார்."

"தனது நற்செயல்களால் மக்களின் மனங்களையும் அவர் வென்றிருந்தார். பெரும்பாலும் சாமந்தசிங்கின் கவனக்குறைவும் மூலராஜரின் திறமையும் காரணமாக, அரசவையினரின் ஆதரவு மூலராஜருக்குக் கிடைத்திருந்தது." என குறிப்பிட்டுள்ளார்.

சௌராஷ்டிரத்தின் மீது மூலராஜர் படையெடுத்தது ஏன்?

'சௌராஷ்டிரத்தின் வரலாறு' நூலில், "மூலராஜர் குஜராத்தின் அரசை விரிவுபடுத்தினார். பல மன்னர்களை வென்று சக்கரவர்த்தி என்ற அந்தஸ்தையும் பெற்றார். அவர் சிவபெருமானின் தீவிர பக்தராக இருந்தார்." என குறிப்பிட்டுள்ளார்.

சௌராஷ்டிர மன்னர் கிரஹரிபுவிடம் தோல்வியடைந்த சில ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, மூலராஜருக்கு சோமநாதர் கோயிலுக்குச் சென்று வழிபட வேண்டும் என்ற விருப்பம் ஏற்பட்டது.

"தனது தாய்மாமனைக் கொன்ற குற்ற உணர்வும், தான் செய்த பாவங்களும் அவரது மனதை உறுத்திக்கொண்டிருந்தன. அதனால் அவருக்கு மன அமைதி கிடைக்கவில்லை. இத்தகைய மனக்கவலைகளிலிருந்து விடுபடவும் மன அமைதியைப் பெறவும் பிரபாஸ் பகுதிக்குச் செல்வதே சிறந்த வழி என்று அவருக்கு ஆலோசனை வழங்கப்பட்டது. இதையடுத்து அங்கு செல்ல அவர் முடிவெடுத்தார்."

"குஜராத் மன்னர் ஒருவர் இவ்வாறு பயணம் மேற்கொள்ளும்போது, அவரது அந்தஸ்துக்கு ஏற்ற முன்னேற்பாடுகள் செய்யப்பட வேண்டும். எனவே, அவரது அமைச்சர் ஜம்புக் ஒரு படையுடன் சௌராஷ்டிரத்துக்குச் சென்றார்."

"இதற்காக சௌராஷ்டிர மன்னர் கிரஹரிபுவின் அனுமதியைப் பெறுவதோ அல்லது அவருக்குத் தகவல் தெரிவிப்பதோ அவசியம் என்று ஜம்புக் கருதவில்லை. இதனால் கிரஹரிபுவின் படைத்தளபதி அவரைத் தடுத்து நிறுத்தினார்."

அப்போது ஜம்புக், "மன்னர் மூலராஜர் சோமநாதர் கோயிலுக்குப் புனிதப் பயணம் மேற்கொள்கிறார். அவர் சக்கரவர்த்தி என்பதால் உங்களுக்குத் தகவல் தெரிவிக்க வேண்டிய அவசியமில்லை" என்று கூறினார்.

அதற்கு கிரஹரிபு, "யாத்திரை செல்வதற்கு அவருக்கு உரிமை இருக்கிறது. ஆனால், சௌராஷ்டிரத்தின் மீது மூலராஜர் தனக்குச் சக்கரவர்த்தி என்ற அதிகாரம் இருப்பதாகக் கருதுவது அவ்வளவு எளிதான விஷயமல்ல" என்று பதிலளித்தார்.

இதையடுத்து ஜம்புக்கைச் சிறைபிடித்த கிரஹரிபுவின் படையினர், பின்னர் அவரை விடுவித்தனர். ஆனால், விடுவிக்கும்போது, "கிரஹரிபு உயிருடன் இருக்கும் வரை சோமநாதர் கோயிலுக்குச் செல்லும் எண்ணத்தைக் கைவிடுமாறு மூலராஜரிடம் சொல்லுங்கள்" என்றும் எச்சரித்தனர்.

இந்தச் சம்பவத்தைத் தொடர்ந்து இரு அரசர்களுக்கும் இடையிலான பகை மேலும் ஆழமானது.

"ஜம்புக் இந்தத் தகவலை மூலராஜரிடம் தெரிவித்தபோது, சௌராஷ்டிரத்தைக் கைப்பற்றி கிரஹரிபுவை வீழ்த்த வேண்டும் என்ற அவரது நீண்டகால ஆசை மீண்டும் தீவிரமடைந்தது."

"இதையடுத்து, மிகப்பெரிய படையைத் தயார் செய்யுமாறு அவர் உத்தரவிட்டார். கிரஹரிபுவை அழிக்க வேண்டும் என்று முடிவெடுத்து, தன்னுடன் நட்புறவில் இருந்த அரசர்களுக்கும் தனக்குக் கீழ் ஆட்சி செய்த சிற்றரசர்களுக்கும் அழைப்பு விடுத்தார்."

'சோமநாதர் என் கனவில் தோன்றினார்'

'குஜராத்தின் வரலாறு' என்ற நூலில் பேராசிரியர் மௌலானா சையத் அபு ஜஃபர் நத்வி பின்வருமாறு குறிப்பிடுகிறார்.

"ஒருபுறம் மூலராஜர் தனது ராணுவத் தயாரிப்புகளை முழுமையாக நிறைவு செய்தார். மறுபுறம் மக்களிடையே மத உணர்வையும் எழுச்சியையும் ஏற்படுத்தினார்.

முதலில், கிரஹரிபு இந்து மதத்துக்கு எதிரானவர் என்ற குற்றச்சாட்டை முன்வைத்தார். மற்றொருபுறம், சோமநாதர் கோயிலின் பாதுகாவலர் என்ற நிலைப்பாட்டை எடுத்துக்கொண்டு மக்களைத் தனது பக்கம் ஈர்த்தார்."

அவர், "சோமநாதர் என் கனவில் தோன்றி, இந்த மக்களை அழிக்குமாறு என்னிடம் கூறினார். ஏனெனில், அவர்கள் கோயிலைப் பாழாக்கியுள்ளனர்" என்று அறிவித்தார்.

அதாவது, கிரஹரிபு பௌத்த மதத்தைச் சேர்ந்தவர் என்பதால் மக்கள் சோமநாதரை வழிபடுவதில்லை என்றும், அந்தக் கோயிலைப் பற்றிப் பேசுவதுகூட இல்லை என்றும் அவர் கூறியதாக அந்த நூலில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.

அந்தக் காலத்தில் வாழ்ந்த ஒரு சமணத் துறவி இந்தச் சம்பவங்கள் குறித்து எழுதிய குறிப்புகளை மேற்கோள் காட்டி, கிரஹரிபு மீது சுமத்தப்பட்ட குற்றச்சாட்டுகளையும் இந்த நூல் விளக்குகிறது.

அந்தச் சமணத் துறவி, "ஒருமுறை சோமநாதர் மூலராஜர் கனவில் தோன்றி, கிரஹரிபுவை அழிக்குமாறு அவரிடம் கூறினார். புனிதத் தலங்களைப் பாழாக்கிய அனைவரிடமிருந்தும் உனக்கு ஆதரவு கிடைக்கும் என்றும் உறுதியளித்தார். மறுநாள் மூலராஜர் அரசவையைக் கூட்டி அமைச்சர்களிடம் ஆலோசனை நடத்தினார். அப்போது தலைமை அமைச்சர் மன்னரின் கருத்துக்கு ஆதரவாகத் தீவிரமான உரை நிகழ்த்தினார். அதில் கிரஹரிபு மீது பல்வேறு குற்றச்சாட்டுகளை முன்வைத்தார்."

'சௌராஷ்டிரத்தின் வரலாறு' நூலில், "மூலராஜர் இந்தப் படையெடுப்பை கிபி 979ஆம் ஆண்டு மேற்கொண்டார். அப்போது கிரஹரிபுவின் ஆட்சியின் 37ஆவது ஆண்டாகவும், மூலராஜரின் ஆட்சியின் 35ஆவது ஆண்டாகவும் இருந்தது.

இந்த இரு மன்னர்களும் பல ஆண்டுகளாக ஒருவருக்கொருவர் எதிராகப் பலமுறை போரிட்டிருந்தனர். நீண்டகாலமாகப் பகைவர்களாகவும் இருந்தனர்."

"அப்போது இருவருமே முதுமையை அடைந்திருந்தனர். எனவே, தனது வாழ்நாளின் இறுதிப் போரை நடத்திவிட வேண்டும் என்று மூலராஜர் முடிவு செய்தார். சமணத் துறவி ஹேமசந்திர சூரி இந்தப் போரை விவரித்த விதம், கிரஹரிபுவின் செல்வாக்கைக் குறைத்து மதிப்பிடுவதாக இருக்கலாம். மூலராஜரை மிகவும் புனிதமான, வீரமிக்க, புண்ணியவான் என்று சித்தரிப்பதற்காக கிரஹரிபுவை மாட்டிறைச்சி உண்பவராகவும் அரக்கராகவும் சித்தரித்திருக்கலாம்." என குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.

'குஜராத்தின் வரலாறு' நூலில் அந்தச் சமணத் துறவியின் குறிப்புகளை மேற்கோள் காட்டி, கிரஹரிபு மீது சுமத்தப்பட்ட குற்றச்சாட்டுகள் பின்வருமாறு பட்டியலிடப்பட்டுள்ளன.

'குஜராத்தின் அரசியல் மற்றும் பண்பாட்டு வரலாறு, தொகுதி 4: சோலங்கி காலம்' நூலில் தொகுப்பாசிரியர்களான ரசிக்லால் சோட்டாலால் பரீக் மற்றும் ஹரிபிரசாத் கங்காஷங்கர் சாஸ்திரி ஆகியோர் குறிப்பிடுவதாவது:

ஹேமசந்திராச்சாரியார், மூலராஜரின் சில வீரச் செயல்களை விரிவாக விவரித்துள்ளார். அவற்றில் முதலாவதாக சௌராஷ்டிரம் மற்றும் கட்ச் பகுதியின் மன்னர்களை அவர் தோற்கடித்த சம்பவம் இடம்பெறுகிறது.

அந்தச் சம்பவத்தின் சுருக்கம் பின்வருமாறு:

"சிவபெருமான் கனவில் தோன்றி, கிரஹரிபு மீது படையெடுக்குமாறு மூலராஜருக்குத் தூண்டுதல் அளித்தார். அமைச்சர் ஜம்புக் மற்றும் ஜேஹுல் ஆகியோருடன் ஆலோசனை நடத்தியபோதும் அவர்கள் மூலராஜருக்கு அதே ஆலோசனையை வழங்கினர். கிரஹரிபு புனித யாத்திரை மேற்கொள்பவர்களுக்குத் தொல்லை கொடுத்து வந்தார். புனிதமானதாகக் கருதப்படும் உயிரினங்களைக் கொன்று அவற்றின் இறைச்சியை உண்பதன் மூலம் புனிதத் தலங்களைத் தீட்டுப்படுத்தி வந்தார்."

எனினும், 'சௌராஷ்டிரத்தின் வரலாறு' நூலில் இதுகுறித்து மற்றொரு கருத்தும் இடம்பெற்றுள்ளது.

"குமாரபாலரின் குருவாக இருந்த சமணத் துறவி ஹேமசந்திர சூரி, 'துவ்யாஷ்ரய' என்ற நூலில் இந்தச் சம்பவத்தை மிகைப்படுத்தியும் வியப்பூட்டும் வகையிலும் விவரித்துள்ளார். ஆனால், அந்த விவரிப்பு மிகையானது மட்டுமல்ல, தவறானதும்கூட."

ஆட்கோட் போர்

'சௌராஷ்டிரத்தின் வரலாறு' நூலில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளபடி, கிரஹரிபுவின் நண்பரான லாகோ ஃபுலானி தனது படையுடன் ஆட்கோட் பகுதிக்கு வந்து முகாமிட்டார். மூலராஜரும் ஆட்கோட்டிலேயே போரை நடத்த முடிவு செய்தார்.

மூலராஜருக்கு உதவுவதற்காக ஜேத்பூரில் வசித்த நீலிராணியின் மகன்கள், வனப்பகுதியைச் சேர்ந்த பில் பழங்குடியினர் மற்றும் சிந்துப் பகுதியின் மன்னர் ஜாம் ஹமீர் ஆகியோர் வந்தனர்.

இதனால் கிரஹரிபுவின் படை மேலும் வலுப்பெற்றது. மிகுந்த உற்சாகத்துடனும் நம்பிக்கையுடனும் மூலராஜரின் ஆட்சியை வேரோடு அழித்துவிட வேண்டும் என்ற நோக்கில் கிரஹரிபு தயாரானார்.

அப்போது மூலராஜரின் ஒன்றுவிட்ட சகோதரரான ரகாயத் அவரைச் சந்தித்தார். லாகோ ஃபுலானியின் சகோதரியின் மகனான ரகாயத், அவரிடமே வளர்ந்தவர். எனவே, லாகோ ஃபுலானியின் படைகள், தளபதிகள் மற்றும் போர்த் தந்திரங்கள் குறித்து அவருக்கு நன்கு தெரிந்திருந்தது.

அந்தத் தகவல்களை மூலராஜரிடம் தெரிவித்த ரகாயத், ஆட்கோட் செல்லும் வழியாக மூலராஜரின் படையை நம்பிக்கையுடன் வழிநடத்திச் சென்றார்.

மேலும் அந்த நூலில், "ஜம்புமாலி ஆற்றின் கரையில் இரு படைகளும் நேருக்கு நேர் சந்தித்தன. வாள்களையும் அம்புகளையும் பயன்படுத்திப் போரிட வீரர்கள் ஆவலுடன் காத்திருந்தனர். குஜராத் படை அரைச்சந்திர வடிவில் அணிவகுத்திருந்தது. அதன் ஒரு பக்கத்தில் ஆபுராஜ் இருந்தார்."

"ஆனால், போர் வியூகங்கள் முழுமையடைந்து போர் தொடங்குவதற்கு முன்பே, அவர் தனது படையுடன் மற்றவர்களிடமிருந்து பிரிந்து சென்றார். போர் விதிகளுக்கு மாறாக, சௌராஷ்டிரப் படையின் மீது திடீர் தாக்குதலை நடத்தினார். இதனால் சௌராஷ்டிரப் படையில் குழப்பமும் பிளவும் ஏற்பட்டன" எனக் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.

"கிரஹரிபு தனது படையை மீண்டும் ஒழுங்குபடுத்துவதற்குள், மூலராஜர் தனது யானையை கிரஹரிபுவின் யானைக்கு அருகில் கொண்டு சென்று தாக்கினார்.

கிரஹரிபு யானையின் மீது நின்றுகொண்டு போரிடத் தொடங்கினார். ஆனால், அவர் குறி தவறி கீழே விழுந்தார். உடனே யானையிலிருந்து இறங்கிய மூலராஜர், கிரஹரிபு எழுந்திருப்பதற்குள் குத்துவாளை உருவி அவரது மார்பின் மீது ஏறி அமர்ந்தார்.

கிரஹரிபுவின் உயிர் இன்னும் சில நொடிகளில் பிரிந்துவிடும் என்பதை உணர்ந்த லாகோ ஃபுலானி, தனது தூதரை மூலராஜரிடம் அனுப்பினார்.

கிரஹரிபுவை உயிருடன் விட்டுவிட்டால், போரில் தாங்கள் தோல்வியை ஒப்புக்கொள்வதாகக் கூறினார்.

ஆனால், மூலராஜர் அதற்குப் பதிலளிக்கையில், 'இன்று கிரஹரிபுவின் ரத்தத்தால் எனது மீசையைச் சிவப்பாக்குவேன்' என்று கூறினார்."

இந்தப் பதிலைக் கேட்ட லாகோ ஃபுலானியின் கண்கள் சிவந்தன. அவரது உதடுகள் துடித்தன. கடும் கோபத்தில் அவரது மீசையும் துடித்தது.

மகாபாரதப் போரில் கர்ணனுக்கும் அர்ஜுனனுக்கும் இடையே நடைபெற்ற மோதலைப் போன்ற கடுமையான போர் அங்கு நடைபெற்றது.

வயதான லாகோ ஃபுலானி தனது முழு பலத்தையும் பயன்படுத்தித் தாக்கினார். ஆனால், மூலராஜரும் அவரது கூட்டாளிகளும் அதே அளவுக்குத் தீவிரமாக எதிர்த்துப் போரிட்டனர்.

இந்தப் போரில் லாகோ ஃபுலானி உயிரிழந்தார்.

கிரஹரிபு தனது கண் முன்னால் லாகோ ஃபுலானி உயிரிழப்பதைக் கண்டார். ஏற்கெனவே சிந்துப் பகுதியின் மன்னரான ஜாம் ஹமீர் போர்க்களத்திலிருந்து வெளியேறிச் சென்றிருந்தார்.

அப்போது மூலராஜர் கிரஹரிபுவிடம், "நான் சொல்வதைக் கேட்டால் உனக்கு உயிர்ப்பிச்சை அளிக்கிறேன்" என்று கூறினார்.

ஆனால், கிரஹரிபுவின் தூதராகச் செயல்பட்ட சாரன் சமூகத்தைச் சேர்ந்த ஒருவர் மூலராஜரைச் சந்தித்தார். கிரஹரிபு போன்ற ஒரு வீரரை அவமதிக்க வேண்டாம் என்று அவரிடம் கேட்டுக்கொண்டார்.

மேலும், கிரஹரிபுவின் மனைவியரும் குழந்தைகளும் போர்க்களத்துக்கு வந்து அவரது உயிரைக் காப்பாற்றுமாறு வேண்டினர்.

இதையடுத்து கிரஹரிபுவின் விரலை வெட்டிய மூலராஜர், அவரை உயிருடன் விடுவித்தார்.

அதன்பிறகு கிரஹரிபு பதான் அரசின் மேலாதிக்கத்தை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டியிருந்தது. மூலராஜரின் காலடியில் தனது வாளையும் சமர்ப்பித்தார்.

அங்கிருந்து புறப்பட்ட மூலராஜர் சோமநாதர் கோயிலுக்குச் சென்று வழிபட்டார். எந்த யாத்திரை தொடர்பான பிரச்னையால் போர் தொடங்கியதோ, அந்த யாத்திரையை இறுதியில் அவர் நிறைவு செய்தார்.

தனது கனவில் தோன்றி கிரஹரிபுவை அழிக்குமாறு சோமநாதர் உத்தரவிட்டதாக அவர் கூறியிருந்தார். அந்த உத்தரவையும் நிறைவேற்றியதாகக் கருதினார்.

கிரஹரிபுவுக்கு எதிரான போர் உண்மையிலேயே நடைபெற்றதா?

'குஜராத்தின் அரசியல் மற்றும் பண்பாட்டு வரலாறு, தொகுதி 4: சோலங்கி காலம்' நூலில் இந்தப் போர் தொடர்பாக ஒரு முக்கியமான வரலாற்று விவாதம் முன்வைக்கப்படுகிறது.

அதில், "கிரஹரிபுவுக்கு எதிரான படையெடுப்பு குறித்த விவரங்களை ஹேமசந்திராச்சாரியார் மட்டுமே எழுதியுள்ளார். வஸ்துபாலரின் காலத்தைச் சேர்ந்த கவிஞர்களோ, 'பிரபந்த சிந்தாமணி' நூலை எழுதிய மேருதுங்கரோ இந்தச் சம்பவத்தைக் குறிப்பிடவில்லை.

எனவே, வடக்கு குஜராத்தில் புதிய அரசை நிறுவிய மூலராஜர், சௌராஷ்டிரத்தின் வன்தலி (தற்போதைய ஜூனாகத் மாவட்டம்) வரை படையெடுத்துச் செல்லத் துணிந்திருப்பார் என்பது சந்தேகத்துக்குரியது.

இதன் அடிப்படையில், கிரஹரிபுவை மூலராஜர் தோற்கடித்ததாக ஹேமசந்திராச்சாரியார் விரிவாக விவரித்திருப்பது கற்பனையாக இருக்கலாம் என்ற சந்தேகம் முன்வைக்கப்பட்டுள்ளது.

ஆனால், இவ்வளவு விரிவாக விவரிக்கப்பட்டுள்ள இந்தச் சம்பவம் முழுவதும் கற்பனையின் அடிப்படையில் உருவாக்கப்பட்டிருக்க வாய்ப்பில்லை.

மூலராஜரின் காலத்தில் தெற்கு சௌராஷ்டிரத்தின் வன்தலியில் சூடாசமா வம்சத்தைச் சேர்ந்த கிரஹரிபு ஆட்சி செய்திருக்கலாம். வடக்கு குஜராத் மற்றும் தெற்கு ராஜஸ்தானில் தனது அதிகாரத்தை மூலராஜர் உறுதிப்படுத்திய பிறகு, கிரஹரிபுவின் அரசின் மீது படையெடுத்து அவரைத் தோற்கடித்திருக்கலாம். இந்த முக்கியமான வரலாற்று உண்மையை நிராகரிப்பது கடினம்."

- இது, பிபிசிக்காக கலெக்டிவ் நியூஸ்ரூம் வெளியீடு