ஒன்றாக இறக்க முடிவெடுத்த பெற்றோரை காரில் அழைத்து சென்ற மகனின் அனுபவங்கள்

(இந்தக் கட்டுரையில் இடம்பெறும் சில தகவல்கள் வாசகர்களுக்கு சங்கடத்தை ஏற்படுத்தக்கூடும்.)

2024 ஜூன் மாதம் ஒரு நாள் அதிகாலையில், நெதர்லாந்தின் வடக்குப் பகுதியில் உள்ள அழகிய படகுத் துறைமுகத்தில் நிறுத்தப்பட்டிருந்த தனது பெற்றோரின் கேம்பர்வேன் அருகே வந்து தனது காரை நிறுத்தினார் பாஸ்

அவரது தந்தை ஜேன், தாய் எல்ஸ் இருவரும் தங்களின் திருமண வாழ்க்கையின் பெரும்பகுதியை நீர்நிலைகளிலேயே கழித்தவர்கள்.

தற்போது 70 வயதைக் கடந்துவிட்ட நிலையில், அவர்களால் முன்புபோல் படகு வீட்டில் வசிக்க முடியவில்லை. அதற்குப் பதிலாக, படகுகளும் சிறிய கப்பல்களும் நிறுத்தப்பட்டிருந்த அந்தத் துறைமுகத்தின் அருகே தங்களது கேம்பர்வேன் வாகனத்தை நிறுத்தி வசித்து வந்தனர்.

ஜேனும் எல்ஸும் தங்களது மகனின் காரில் ஏறினர். பாஸ் காரை இயக்கினார்.

ஜேன், எல்ஸ் இருவருக்கும் அருகிலிருந்த இறுதிக்கால பராமரிப்பு இல்லத்தை நோக்கிய அந்தப் பயணம் அவர்களின் வாழ்க்கையின் கடைசிப் பயணமாக இருக்கப்போகிறது.

அங்கு மருத்துவர்கள் அவர்களுக்கு உயிரைப் பறிக்கும் மருந்தைச் செலுத்துவார்கள். அதன் மூலம் இருவரும் ஒன்றாக உயிரிழப்பார்கள். நெதர்லாந்தில் இது 'இரட்டை கருணைக்கொலை' என்று அழைக்கப்படுகிறது. இது சட்டப்பூர்வமானது என்றாலும் மிகவும் அரிதான நடைமுறை.

இருப்பினும், ஒவ்வோர் ஆண்டும் இவ்வாறு தங்களது வாழ்க்கையை முடித்துக்கொள்ளும் நெதர்லாந்து மக்களின் எண்ணிக்கை அதிகரித்து வருகிறது.

இறப்பதற்கு மூன்று நாட்களுக்கு முன்பு, ஜேனும் எல்ஸும் தங்களது கேம்பர்வேனில் பிபிசிக்கு நேர்காணல் அளித்திருந்தனர்.

நெதர்லாந்தின் உள்நாட்டு நீர்வழிப் பாதைகளில் பல ஆண்டுகளாகச் சரக்குகளை ஏற்றிச் சென்றதால் ஏற்பட்ட பாதிப்புகளால் ஜேன் தொடர்ந்து வலியால் அவதிப்பட்டு வந்தார். எல்ஸுக்கு மறதி நோய் இருப்பது கண்டறியப்பட்டிருந்தது. அவர்களின் கதை உலகம் முழுவதும் கவனத்தைப் பெற்றதுடன் பல்வேறு விவாதங்களையும் ஏற்படுத்தியது.

இப்போது, இரண்டு ஆண்டுகளுக்கும் மேலாகிவிட்ட நிலையில், தனது பெற்றோரின் முடிவை ஆதரித்த அதேவேளையில், அவர்களின் மரணத்தை தள்ளிப்போட வலியுறுத்தித் தான் மேற்கொண்ட முயற்சிகள் குறித்து அவர்களின் ஒரே மகனான பாஸ் பேசுகிறார். பெற்றோரின் முடிவு தன்மீது ஏற்படுத்திய உணர்வுப்பூர்வமான சுமையையும், அவர்கள் இருவரையும் ஒரே நேரத்தில் இழந்த பிறகு தான் எதிர்கொண்ட ஆழமான தனிமையையும் அவர் விவரிக்கிறார்.

'ஒரு கடைசிப் பயணம்'

இறுதிக்கால பராமரிப்பு இல்லத்திற்குச் செல்லும்போது, ஃபிரைஸ்லாந்து பகுதியின் பசுமையான புல்வெளிகளையும் கால்வாய்களையும் கடந்து செல்லும் வகையில் அழகான பாதையைத் திட்டமிட்டிருந்தார் பாஸ்.

"அந்தப் பயணம் முழுவதும் எனக்கு இன்னும் நினைவிருக்கிறது" என்கிறார் அவர்.

அவரது தாய் காரின் பின்புற இருக்கையிலும், தந்தை முன்புறத்தில் அவருக்கு அருகிலும் அமர்ந்திருந்தனர். முதலில் அவர்கள் பேசிக்கொண்டே சென்றனர். கருணைக்கொலை செய்துகொள்ளும் தங்களது முடிவில் எல்ஸ் உறுதியாக இருந்ததாகத் தெரிந்தது.

"என் அம்மா தனது முடிவில் உறுதியாக இருந்தார். அதைச் செய்ய வேண்டும் என்பதில் அவருக்கு எந்தச் சந்தேகமும் இல்லை. ஆனால் என் அப்பா சற்று உணர்ச்சிவசப்பட்டிருந்தார், " என்கிறார் பாஸ்.

தாங்கள் சரியான முடிவைத்தான் எடுக்கிறோமா என்று ஜேன் தனது மகனிடம் கேட்டார். இதைச் சற்றும் எதிர்பார்க்காத பாஸ் அதிர்ச்சியடைந்தார். தனது தாய்தான் இந்த முடிவில் தயக்கம் காட்டுவார் என அவர் நினைத்திருந்தார்.

"என் அம்மாவுக்கு எப்போதுமே வாழ்க்கை மீது மிகுந்த விருப்பம் இருந்தது. தனக்கு 80 அல்லது 90 வயது வரை வாழ வேண்டும் என்று ஆசை இருப்பதாக அவர் ஒருமுறை என்னிடம் கூறியிருந்தார்," என்கிறார் பாஸ்.

ஆனால், பல ஆண்டுகளாக அனுபவித்து வந்த வலி காரணமாக, அவரது தந்தை ஜேன் பத்தாண்டுகளுக்கும் மேலாக கருணைக்கொலை குறித்துப் பேசி வந்தார்.

காரில் தனது தந்தைக்கு பாஸ் ஆறுதல் கூறினார். ஜேன் அமைதியடைந்த பிறகு, இருவரும் பேசாமல் பயணித்தனர். இசையைக் கேட்டபடியும், வழியிலிருந்த இயற்கைக் காட்சிகளைப் பார்த்தபடியும் சென்றனர்.

இந்தப் பயணத்தை மேற்கொள்வதற்கு முந்தைய சில மாதங்களில், தனது பெற்றோரின் முடிவைத் தள்ளிப்போடச் செய்ய பாஸ் முயற்சி செய்திருந்தார்.

"இன்னும் கொஞ்ச காலம் இருந்துவிட்டுச் செல்லுங்கள் என்று அவர்களைச் சமாதானப்படுத்த முயன்றேன். ஏன் குளிர்காலம் வரை காத்திருக்கக் கூடாது? அல்லது அடுத்த ஆண்டு வரை ஏன் காத்திருக்கக் கூடாது என்று கேட்டேன்."

பாஸ் மனதளவில் குழப்பமான நிலையில் இருந்தார். கருணைக்கொலை செய்துகொள்ள வேண்டும் என்ற தனது பெற்றோரின் முடிவு சரியானதுதான் என்று அவர் கருதினாலும், அவர்களை இழக்க பாஸ் விரும்பவில்லை.

"எனது அப்பா 10 முதல் 15 ஆண்டுகளாக இந்த நிலையில் இருந்தார். அவரால் இன்னும் சில ஆண்டுகள் வாழ்ந்திருக்கக்கூடும். ஆனால், இன்னும் ஓராண்டு காத்திருந்தால் என் அம்மாவின் நிலை மோசமடைந்திருக்கலாம்."

எல்ஸ் கருணைக்கொலைக்கான விண்ணப்பத்தைத் தள்ளிப்போட்டிருந்தால், அவரது அல்ஸைமர் நோய் மேலும் தீவிரமடைந்திருக்கலாம். அப்படி நடந்திருந்தால், தனது வாழ்க்கையை முடித்துக்கொள்ளும் முடிவைச் சுயமாக எடுக்கும் மனத்திறன் அவருக்கு இருக்கிறதா என்பதை மருத்துவர்கள் ஏற்றுக்கொள்வது சிக்கலாகியிருக்கலாம்.

பராமரிப்பு இல்லத்தில் என்ன நடந்தது?

பாஸ் தனது காரை நிறுத்துவதற்கு ஓர் இடத்தைக் கண்டுபிடித்தார்.

"எனது அப்பா என் காரிடம் விடைபெற்றார். அவருக்கு என் கார் மிகவும் பிடிக்கும். 'நன்றி' என்று கூறினார்.''

"பிறகு நாங்கள் உள்ளே சென்றோம். இதைச் செய்து பார்ப்பது எப்படி இருக்கும் என்று கற்பனை செய்து பாருங்கள். அந்தச் சூழலில் அவர்களாக இருப்பது, அந்தப் பயணத்தை மேற்கொள்வது, அந்தக் கட்டடத்துக்குள் நடந்து செல்வது... எல்லாமே நம்ப முடியாததாக இருந்தது," என்கிறார் பாஸ்.

அடுத்த இரண்டு மணி நேரத்தில், அந்தத் தம்பதியின் குடும்பத்தினரும் நண்பர்களும் வந்து சென்றனர். பழைய நினைவுகளைப் பகிர்ந்துகொண்டனர். இசையைக் கேட்டனர். ஒரு கட்டத்தில், அந்தச் செயல்முறையை நிறுத்திவிடலாமா என்ற எண்ணம் பாஸுக்கு ஏற்பட்டது.

"ஒரு கட்டத்தில், 'சரி, நாம் இங்கிருந்து கிளம்பிவிடலாம். காரில் ஏறி எங்காவது சென்றுவிடலாம்' என்று தோன்றியது. ஆனால், அவர்களிடம் அந்த விஷயத்தைப் பேசி, அவர்களின் மனதில் குழப்பத்தை ஏற்படுத்த நான் விரும்பவில்லை. கருணைக்கொலை செய்வதற்கான முழு செயல்முறையையும் நான் ஆதரித்திருந்தேன். அனைவரும் அமைதியாக இருப்பதே நல்லது என்றும் அந்தத் தருணத்தைப் பயன்படுத்தி அவர்களிடம் விடைபெற்றுக்கொள்வதே சரியானது என்றும் நினைத்தேன்." என்கிறார் அவர்.

காலை 10.30 மணிக்கு சற்று முன்பு, ஜேனுக்கும் எல்ஸுக்கும் உயிரைப் பறிக்கும் மருந்தைச் செலுத்த மருத்துவர்கள் வந்தனர். இருவரும் அருகருகே இருந்த மருத்துவப் படுக்கைகளில் படுக்கவைக்கப்பட்டனர்.

சுயநினைவை இழப்பதற்கு முந்தைய அந்த இறுதித் தருணங்களில், தனது பெற்றோருக்கு இடையிலான நெருக்கத்தை பாஸ் கவனித்தார்.

"எனது வாழ்க்கையில் மூன்று அல்லது நான்கு முறைதான் அவர்கள் இருவரும் கைகோர்த்து நடப்பதைப் பார்த்திருப்பேன். ஆனால், இப்போது இருவரும் படுக்கையில் கைகோர்த்தபடி படுத்திருந்தனர். அவர்கள் உண்மையிலேயே ஒன்றாக இந்த முடிவை எடுக்கிறார்கள் என்ற உணர்வு எனக்கு ஒரு நல்ல மனநிலையைத் தந்தது," என்கிறார் அவர்.

பெற்றோர் இருவரும் உயிரிழந்த பிறகு, பராமரிப்பு இல்லத்தில் பாஸைத் துயரம் சூழ்ந்துகொண்டது. ஆழமான தனிமையை அவர் உணரத் தொடங்கினார்.

"துயரத்தை எதிர்கொள்வது என்பது மிகவும் ஆழமான, கடினமான அனுபவம். எனக்குச் சகோதரர்களோ சகோதரிகளோ இல்லை. நான் உண்மையிலேயே தனியாகிவிட்டதாக உணர்ந்தேன்," என்கிறார் அவர்.

இரண்டு பெற்றோருடன் வளர்ந்த ஒருவருக்கு, அவர்களில் ஒருவர் இறந்துவிட்டால், மற்றொருவருடன் சேர்ந்து பழைய நினைவுகளையும் துயரத்தையும் பகிர்ந்துகொள்ள முடியும். அது இழப்பின் வலியிலிருந்து மீள்வதற்கான ஒரு பகுதியாகவும் அமையும். ஆனால், ஜேனும் எல்ஸும் இருவருமே இல்லாமல் போய்விட்டனர்.

"எனது கால்கள் இரண்டையும் வெட்டிவிட்டதைப் போல இருந்தது," என்று நினைவுகூர்கிறார் பாஸ்.

அவரது துயரம் உடல்ரீதியாகவும் அவருக்கு பாதிப்பை ஏற்படுத்தியது. நான்கு அல்லது ஐந்து வாரங்களாக அவருக்கு உடல்நிலை சரியில்லாமல் இருந்தது.

"மற்றவர்கள் இதைச் செய்ய நான் உண்மையில் பரிந்துரைக்க மாட்டேன். இதைச் சொல்வது சற்றுக் கடினமான முடிவாக இருக்கலாம். எனது பெற்றோருக்கு இது சிறந்த முடிவாக இருந்திருக்கலாம். ஆனால், அவர்கள் இருவரையும் ஒரே தருணத்தில் இழந்தது என்னை மிகக் கடுமையாகப் பாதித்தது," என்கிறார் அவர்.

ஜேனும் எல்ஸும் மிக விரைவாகவே தங்களது வாழ்க்கையை முடித்துக்கொண்டார்களா?

நெதர்லாந்தில் கருணைக்கொலைக்கு விண்ணப்பிக்கத் திட்டமிடுபவர்களுக்கு, குறிப்பாக எல்ஸைப் போன்ற மறதி நோயால் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு, தங்களது வாழ்க்கையை முடித்துக்கொள்வதற்கான சரியான தருணத்தைத் தேர்ந்தெடுப்பது சிக்கலானதாக இருக்கலாம்.

2024-ஆம் ஆண்டில் நெதர்லாந்தில் கருணைக்கொலை தொடர்பான புள்ளிவிவரங்கள்:

9,958 பேர் கருணைக்கொலை மூலம் தங்களது வாழ்க்கையை முடித்துக்கொண்டனர்.

அவர்களில் 427 பேர் மறதி நோயால் பாதிக்கப்பட்டவர்கள். இவர்களில் ஆறு பேர் தீவிரமான மறதி நோயால் பாதிக்கப்பட்டிருந்தனர்.

108 பேர் இரட்டை கருணைக்கொலையைத் தேர்ந்தெடுத்தனர். அதாவது, 54 தம்பதிகள் ஒன்றாக உயிரிழந்தனர்.

ஆதாரம்: பிராந்திய கருணைக்கொலை ஆய்வுக் குழுக்கள்

தாங்க முடியாத அளவுக்குத் துன்பத்தை அனுபவிக்கிறார்கள் என்பதை காட்டுவதுடன், தங்களுக்கு வாழ்க்கையை முடித்துக்கொள்ள வேண்டும் என்ற முடிவைச் சுயமாக எடுக்கும் மனத்திறன் இன்னும் இருக்கிறது என்பதையும் மருத்துவர்கள் மதிப்பிட வேண்டும்.

மறதி நோயால் பாதிக்கப்பட்டு, கருணைக்கொலையைப் பற்றிச் சிந்திப்பவர்களுக்கு இது மிகுந்த மன உளைச்சலை ஏற்படுத்தக்கூடும் என்கிறார் ரோட்டர்டாமில் உள்ள எராஸ்மஸ் மருத்துவ மையத்தின் முதியோர் மருத்துவ நிபுணரும் மருத்துவ நெறிமுறைகள் ஆய்வாளருமான மருத்துவர் ரோஸ்மேரிஜ்ன் வான் புரெகெம்

இது குறித்து மேலும் விவரித்த புரெகெம், "அவர்கள், 'இந்த முடிவை எடுக்கும் அதிகாரம் இப்போது என்னிடம் இருக்கிறது. ஆனால், இப்போது முடிவெடுப்பது மிக விரைவானதாக இருக்கலாம். அடுத்த மாதம் வரை காத்திருந்தால், அது மிகவும் தாமதமாகிவிடலாம். அப்படியானால், நான் எந்தக் கட்டத்தில் இந்தச் செயல்முறையைத் தொடங்க வேண்டும்? கருணைக்கொலைக்கான நிபந்தனைகளை நான் பூர்த்தி செய்கிறேனா என்பதை எப்போது பரிசோதிக்க வேண்டும்? நான் அதிக காலம் காத்திருந்தால், அந்த வாய்ப்பைத் தவறவிட்டுவிடுவேனா?' என்று யோசிக்கிறார்கள்." என்றார்.

நெதர்லாந்தில் கருணைக்கொலை சட்டப்பூர்வமாக இருப்பதால்தான் தனது நோயாளிகள் இத்தகைய பதற்றத்தை அனுபவிக்கிறார்கள் என்கிறார் டாக்டர் வான் புரெகெம்.

மேலும், தீவிரமான மறதி நோயால் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு மருத்துவ உதவியுடன் உயிரை முடித்துக்கொள்வதற்கான அனுமதி கிடைப்பது மிகவும் அரிது என்பதையும் அவர்கள் அறிந்திருக்கிறார்கள்.

நெதர்லாந்தைப் போலல்லாமல், பிரிட்டன் போன்ற நாடுகளில் கருணைக்கொலை தடைசெய்யப்பட்டுள்ளது. அங்குள்ள மறதி நோயாளிகளும் பல்வேறு சவால்களை எதிர்கொள்ள நேரிடலாம். ஆனால், எல்ஸ் எதிர்கொண்டதைப் போன்ற வாழ்க்கை மற்றும் மரணம் தொடர்பான முடிவுகளை அவர்கள் அரிதாகவே எடுக்க வேண்டியிருக்கும்.

2024-ஆம் ஆண்டு பிபிசிக்கு அளித்த நேர்காணலில், தனது அல்சைமர் நோய் தீவிரமடைய வாய்ப்பிருப்பதால் தாங்கள் காத்திருக்க முடியாது என்று எல்ஸ் கூறியிருந்தார்.

எல்ஸுடன் சேர்ந்து உயிரிழக்க வேண்டும் என்பதில் ஜேன் உறுதியாக இருந்தார். ஒருவேளை தான் மிக விரைவாகவே இந்த முடிவை எடுக்கிறேனோ என்று தோன்றினாலும், தனது வாழ்க்கையை வாழ்ந்து முடித்துவிட்டதாகவும், தனது வாழ்க்கை நிறைவடைந்துவிட்டதாகவும் அவர் அப்போது கூறியிருந்தார்.

சொல்ல வேண்டிய அனைத்தையும் அவர்கள் சொல்லிவிட்டார்களா?

தங்களது வாழ்க்கையை முடித்துக்கொள்ளும் முடிவு மகன் மீது ஏற்படுத்தும் சுமையை ஜேனும் எல்ஸும் நன்கு உணர்ந்திருந்தனர்.

கருணைக்கொலை தொடர்பாகத் தங்களது தனித்தனி மருத்துவர்களுடன் பெற்றோர் நடத்திய அனைத்துச் சந்திப்புகளிலும் பாஸ் பங்கேற்றார். குடும்பத்தினரிடையே இந்த முடிவு குறித்து வெளிப்படையான விவாதங்களும் நடைபெற்றன.

பல நேரங்களில், நமக்கு நெருக்கமான ஒருவர் இறந்துவிட்டால், அவரிடம் சொல்லாமல் விட்டுவிட்ட விஷயங்கள் குறித்து வருத்தம் ஏற்படலாம். ஆனால், பாஸுக்கு அத்தகைய வருத்தம் ஏற்படவில்லை.

ஜூன் 3-ஆம் தேதி பராமரிப்பு இல்லத்துக்குச் செல்லத் திட்டமிட்டிருந்த நிலையில், அதற்கு இரண்டு நாட்களுக்கு முன்பு தனது பெற்றோருக்கு ஒரு கடிதம் எழுதினார்.

"அந்தக் கடிதம் சுமார் எட்டு பக்கங்கள் இருந்தது. சனிக்கிழமை இரவு தாமதமாக அவர்களது கேம்பர்வேன் வாகனத்துக்குச் சென்றேன். அந்தக் கடிதத்தை முழுவதுமாக அவர்களிடம் வாசித்துக் காட்டினேன். எங்களது வாழ்க்கையைப் பற்றியும், அவர்கள் எனக்காகச் செய்த அனைத்துக்கும் நன்றி தெரிவிப்பதாகவும் அது அமைந்திருந்தது," என்கிறார் பாஸ்.

அந்தக் கடிதம் ஜேனையும் எல்ஸையும் மிகவும் நெகிழச் செய்தது.

அவர்கள் இருவரும் பொதுவெளியில் ஒருவருக்கொருவர் அதிகமாக அன்பை வெளிப்படுத்திக்கொள்ளாதவர்கள். அதேபோல, தங்களது மகனிடமும் பெரும்பாலும் பாசத்தை வெளிப்படையாகக் காட்டியதில்லை.

"அவர்கள் உங்களை நேசிக்கிறார்கள் என்பதை உங்களால் உணர முடியும். ஆனால், அதை வார்த்தைகளால் சொல்வதோ, கட்டிப்பிடிப்பதோ கிடையாது. செயல்களின் மூலமாகத்தான் தங்களது அன்பைக் காட்டுவார்கள். எனது அம்மாவுக்கு மறதி நோய் ஏற்பட்ட பிறகு என்னைக் கட்டிப்பிடிப்பது அதிகரித்தது. ஆனால், எனது அப்பா ஒருபோதும் அப்படிச் செய்ததில்லை. ஒருமுறை கூட அவர் என்னைக் கட்டிப்பிடித்ததில்லை," என்கிறார் பாஸ்.

ஆனால், அந்தக் கடைசி சனிக்கிழமை இரவு கேம்பர்வேன் வாகனத்தில் அது மாறியது. ஜேன் தனது மகனைக் கட்டிப்பிடித்தார்.

"அந்தக் கடிதத்தை வாசித்துக் காட்டிய பிறகு அவர் என்னைக் கட்டிப்பிடித்தார். அது என் வாழ்க்கையின் மிகச் சிறந்த தருணங்களில் ஒன்று. சொல்ல வேண்டிய அனைத்தையும் சொல்லிவிட்டோம்." என்று கூறி முடித்தார் பாஸ்.

- இது, பிபிசிக்காக கலெக்டிவ் நியூஸ்ரூம் வெளியீடு