"மனம் புண்பட்டது" - வெளிநாட்டுப் பூர்வீகம் குறித்து காங்கிரஸுக்குள் கேள்வி எழுந்தது பற்றி சுயசரிதையில் மனம் திறந்த சோனியா

2003ஆம் ஆண்டு ஜூலை மாதம், சிம்லாவில் காங்கிரஸ் கட்சியின் ஆலோசனைக் கூட்டத்துக்குத் தலைமை தாங்கிக்கொண்டிருந்தார் சோனியா காந்தி. அடுத்த ஆண்டு நடைபெறவிருந்த மக்களவைத் தேர்தலுக்குக் கட்சியைத் தயார்படுத்துவதற்காகவே அந்தக் கூட்டம் நடத்தப்பட்டதாகக் கூறப்பட்டது. அப்போது கட்சிக்குள் உற்சாகமான சூழல் நிலவியது. விவாதங்கள் தடையின்றி நடைபெற்றன. அடல் பிஹாரி வாஜ்பேயி தலைமையிலான பாஜக அரசை வீழ்த்துவதற்கு மாநிலக் கட்சிகளுடன் கூட்டணி அமைப்பது அவசியமாக இருக்கலாம் என்பதை காங்கிரஸ் தலைமை உணரத் தொடங்கியிருந்தது.

அப்போதுதான் தேர்தலில் காங்கிரஸ் கட்சியை யார் வழிநடத்துவது என்பது குறித்து மூத்த தலைவர்கள் சிலர் விவாதித்து வருவதாக சோனியா அறிந்தார். அந்தத் தகவல் அவரை அதிர்ச்சியில் ஆழ்த்தியது.

ஐந்து ஆண்டுகளாக அவர் காங்கிரஸ் தலைவராக இருந்திருந்தார். நாடு முழுவதும் பயணம் செய்திருந்தார், தேர்தல்களில் பரப்புரை செய்திருந்தார், எதிர்க்கட்சியை வழிநடத்தியிருந்தார், கட்சி தாவல்களாலும் சரிந்து வந்த தேர்தல் செல்வாக்காலும் தத்தளித்த கட்சியை மீட்டெடுக்கப் பாடுபட்டிருந்தார். இருந்தபோதிலும், நாடாளுமன்றப் பரப்புரையை வழிநடத்த அவருக்கு இருக்கும் தகுதியைக் காங்கிரஸுக்குள்ளேயே சிலர் இன்னும் சந்தேகிக்கிறார்கள் என்பது வெளிப்படையாகத் தெரிந்தது.

இதனால் தாம் புண்பட்டதாக நவம்பர் 10ஆம் தேதி வெளியான 'பிலாங்கிங்: எ ஜர்னி ஆஃப் லவ்' (Belonging: A Journey of Love) நூலில் சோனியா நினைவுகூர்கிறார். அரசியல் எதிரிகள் தமது இந்திய அடையாளத்தைக் கேள்விக்குள்ளாக்குவதற்கு அவர் பழகியிருந்தார். சக தலைவர்களிடமும் அதே சந்தேகங்களை எதிர்கொள்வது முற்றிலும் வேறான அனுபவமாக இருந்தது.

அவரது எதிர்வினை உடனடியாக இருந்தது; அந்நூலின் பின்வரும் பகுதியில் அது தெளிவாகத் தெரிகிறது:

"நான் என் உதவியாளரை அழைத்து, மூத்த தலைவர்கள் குழுவுக்குச் செய்தி அனுப்பினேன்: காங்கிரஸ் தலைவராகப் பரப்புரையை வழிநடத்துவது என் கடமை, வேறுவிதமாகச் செய்யும் எண்ணம் எனக்குச் சிறிதும் இல்லை. இறுதியாக நான் அரங்குக்குள் நுழைந்தபோது, அரசியல் தீர்மானம் அனைவரும் கேட்கும்படி வாசிக்கப்பட்டபோது, நிலைமை தெளிவாக இருந்தது: நான்தான் கட்சியை வழிநடத்தப் போகிறேன், பாஜகவைத் தோற்கடிக்கக் கூட்டணி அமைக்கவும் நாங்கள் தயாராக இருப்போம்."

அவரது சுயசரிதையில் இடம்பெற்றுள்ள மிகவும் வெளிப்படையான பகுதிகளில் இந்த சம்பவமும் ஒன்று. தயக்கத்துடன் அரசியலில் நுழைந்தவர், அதிகாரத்தைப் பொருட்படுத்தாதவர் என்ற வழக்கமான சித்தரிப்பை இது கேள்விக்குட்படுத்துகிறது. அவரது தயக்கம் உண்மையானதுதான்; அதேநேரத்தில், அரசியல் பொறுப்புகளை ஏற்றுக்கொண்ட பிறகு, அந்தப் பொறுப்புடன் வரும் அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்துவதில் அவர் உறுதியாக இருந்தார்.

அரசியலில் நுழைய விரும்பாத அந்தப் பெண், அதன் பொறுப்புகளை ஏற்றுக்கொண்ட பிறகு தாம் ஓரங்கட்டப்படுவதை ஏற்கத் தயாராக இல்லை.

இந்த முரண்பாடுதான் அந்நூல் முழுவதும் இழையோடுகிறது. தனிப்பட்ட வாழ்க்கையை மிகவும் விரும்பிய ஒரு பெண், வலிமையான அரசியல் செயல்பாட்டாளராக மாறிய பயணத்தை வெளிச்சமிட்டுக் காட்டுவதுதான் இந்த நூலின் மிகப்பெரிய சிறப்பு. ஆனால், தனது அரசியல் முடிவுகளின் விளைவுகளைப் பற்றி அதிகம் பேசுவதைவிட, அவற்றால் தனக்கு ஏற்பட்ட உணர்வுகளைப் பற்றியே சோனியா அதிகம் வெளிப்படையாகப் பேசுகிறார் என்பது இந்த நூலின் குறைபாடு.

எதிர்பாராத அரசியல்வாதியின் உருவாக்கம்

சோனியாவின் அரசியல் பயணம், நீண்டகாலத் தயக்கத்தின் வெளிப்பாடாகவே அடிக்கடி விவரிக்கப்பட்டுள்ளது. 1980ஆம் ஆண்டு சஞ்சய் காந்தி மறைந்த பிறகு, ராஜீவ் காந்தி அரசியலுக்கு வருவதை அவர் எதிர்த்தார். 1991ஆம் ஆண்டு ராஜீவ் படுகொலை செய்யப்பட்ட பிறகும், அரசியலில் பொறுப்பை ஏற்குமாறு விடுக்கப்பட்ட பல அழைப்புகளை அவர் ஏற்க மறுத்தார்.

ஆனால், பதவி வகிப்பதில் இருந்த தயக்கத்தை அரசியலில் அவருக்கு ஆர்வமில்லை என்று தவறாக கருதிவிடக் கூடாது.

காங்கிரஸில் முறைப்படி இணைவதற்கு முன்பே சோனியாவுக்குள் இருந்த அரசியல்வாதி உருவாகத் தொடங்கியிருந்தார். இந்திரா காந்தியுடன் வாழ்ந்தது, ராஜீவுடன் அவரது பயணங்களில் பங்கேற்றது, நெருக்கடி நிலை, போஃபர்ஸ் விவகாரம், அயோத்தி தொடர்பான சர்ச்சைகள் ஆகியவற்றைக் கண்டது என இந்திய அரசியலின் மொழி, உள்ளுணர்வுகள், முரண்பாடுகள் ஆகியவற்றை அவர் உள்வாங்கிக்கொண்டிருந்தார். இந்தச் செயல்முறை படிப்படியாகவும் கிட்டத்தட்ட கண்ணுக்குப் புலப்படாமலும் நடந்தது. ஆனால், திரும்பிப் பார்க்கும்போது அது மறுக்க முடியாததாகத் தெரிகிறது.

1997ஆம் ஆண்டு, காங்கிரஸ் கட்சியின் தலைமைப் பொறுப்பை ஏற்குமாறு அவருக்கு அழுத்தம் அதிகரித்தபோது, சோனியா பகவத் கீதையை நாடினார். சமஸ்கிருத அறிஞர் வாசஸ்பதி உபாத்யாயா, அதன் தத்துவார்த்தப் பொருளை அவருக்கு விளக்க உதவினார். பலன்களின் மீது பற்றுக்கொள்ளாமல் தனது கடமையைச் செய்வது என்ற தர்மம் குறித்த கருத்து, தனிப்பட்ட அச்சத்துக்கும் அரசியல் கடமைக்கும் இடையே சமரசம் காண அவருக்கு வழிவகுத்தது.

ஆனால், அதன் பிறகு நடந்தவற்றை கடமை மட்டுமே விளக்கிவிடாது. காங்கிரஸ் கட்சியின் பல்வேறு நெருக்கடிகளைப் பற்றி செய்தி சேகரித்த அனுபவத்தில், சோனியாவின் அரசியல் உள்ளுணர்வுகள் அவரது பொதுவெளிப் பிம்பம் வெளிப்படுத்தியதைவிடக் கூர்மையானவை என்று நான் பலமுறை உணர்ந்திருக்கிறேன். அவர் மற்றவர்களின் கருத்துகளைக் கேட்கவும், போட்டி நிலைப்பாடுகளை மதிப்பிடவும், நம்பகமான சகாக்களை அடையாளம் காணவும், தேவைப்படும்போது தன்னை உறுதியாக வெளிப்படுத்தவும் கற்றுக்கொண்டார். சிம்லா கூட்டம், அரசியலில் அவர் தனது இடத்தைக் கண்டுகொண்டதற்கான சான்றாக இருந்தது.

1998ஆம் ஆண்டு மார்ச் மாதம் சீதாராம் கேசரியிடமிருந்து சோனியா காந்திக்குக் காங்கிரஸ் தலைமை பொறுப்பு மாறிய சம்பவம் மற்றொரு முக்கியமான உதாரணம். ஆனால், அந்த நிகழ்வு குறித்த அவரது சுயசரிதையின் பதிவு வியக்கத்தக்க அளவுக்குச் சுருக்கமாக உள்ளது. மாற்றம் அவசியம் என்று காங்கிரஸ் செயற்குழு முடிவு செய்ததாகவும், சீதாராம் கேசரி பதவியிலிருந்து விலகச் செய்யப்பட்டதாகவும், பின்னர் அவரது வீட்டுக்குச் சென்று காலில் விழுந்து ஆசி பெற்றதாகவும் சோனியா பதிவு செய்கிறார்.

அது நெகிழ்ச்சியூட்டும் செயல்தான். ஆனால், சீதாராம் கேசரி பதவியிலிருந்து நீக்கப்பட்ட சூழ்நிலைகள் குறித்து அது ஏறக்குறைய எதையும் விளக்கவில்லை. கட்சிக்குள் நடந்த அநாகரிகமான உட்கட்சிச் அதிகார மாற்றமாகவே அந்த நிகழ்வு பரவலாகக் கருதப்படுகிறது. தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட கட்சித் தலைவர், சர்ச்சைக்குரிய செயற்குழு நடவடிக்கையின் மூலம் பதவியிலிருந்து அகற்றப்பட்டார். இந்தத் திரைமறைவு நடவடிக்கைகள் குறித்து சோனியாவுக்கு எந்த அளவுக்குத் தெரிந்திருந்தது? அந்த வழிமுறையை அவர் ஏற்றுக்கொண்டாரா? இந்தக் கேள்விகளுக்கு அவரது சுயசரிதை போதுமான பதில்களை அளிக்கவில்லை.

ஜனநாயக விழுமியங்களைப் பெருமையாகக் கூறும் ஒரு கட்சிக்கு, இந்தச் சம்பவம் குறித்து இன்னும் வெளிப்படைத்தன்மை வேண்டும். சீதாராம் கேசரியிடம் காட்டிய தனிப்பட்ட மரியாதை, அவரது வெளியேற்றத்தின் பின்னணியில் இருந்த அரசியல் குறித்த விளக்கத்துக்கு ஈடாகாது.

பின்வாங்க மறுத்த அந்நியர்

சோனியாவுக்கு, அதற்கு முந்தைய காலத்தில் நடந்த, அவரை இன்னும் அதிகமாகப் பாதித்த ஒரு கிளர்ச்சியை சிம்லா சம்பவம் நினைவூட்டியிருக்கலாம்.

1999ஆம் ஆண்டு மே 15ஆம் தேதி, டெல்லியில் காங்கிரஸ் செயற்குழுக் கூட்டம் நடைபெற்றது. சோனியாவின் வெளிநாட்டுப் பிறப்பு, பொதுத் தேர்தலில் பாதகமாக அமையுமா என்று பி.ஏ. சங்மா கேள்வி எழுப்பினார். கட்சியின் ஒற்றுமைக்கு சோனியாவின் பங்களிப்பைப் பாராட்டிய சரத் பவார், அதேநேரத்தில், சோனியா இத்தாலியில் பிறந்தவர் என்ற பாஜகவின் பரப்புரையை எதிர்கொள்ள காங்கிரஸ் தவறிவிட்டதாக வாதிட்டார். தாரிக் அன்வரும் இந்த எதிர்ப்பில் இணைந்தார்.

அதிருப்தியாளர்கள் பாஜக-ஆர்எஸ்எஸ் அமைப்பின் நோக்கத்துக்கு ஆதரவாகச் செயல்படுவதாக, ஆர்.கே. தவான் கடுமையாகக் குற்றம்சாட்டினார். சோனியா எழுந்து கூட்டத்திலிருந்து வெளியேறினார்.

அதன்பிறகு, பதவி விலக முன்வந்த சோனியா, வெளிநாட்டில் பிறந்திருந்தாலும் இந்தியாவையே தனது தாயகமாகத் தேர்ந்தெடுத்ததாகக் கடிதத்தில் குறிப்பிட்டார். அந்தக் கிளர்ச்சி தோல்வியடைந்தது. சரத் பவார், சங்மா, அன்வர் ஆகியோர் பின்னர் தேசியவாத காங்கிரஸ் கட்சியைத் தொடங்கினர். நான்கு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு சிம்லாவில் அதே பாதுகாப்பின்மை உணர்வு மீண்டும் தலைதூக்கியது.

தனது சகாக்கள் தன்னைத் தேர்தல் வெற்றிக்குத் தடையாகக் கருதியிருக்கலாம் என்று சோனியா குறிப்பிட்டுள்ளார். அவரது வார்த்தைகள் முக்கியமானவை: "அவர்கள் இன்னும் என்னை ஓர் அந்நியராகவே பார்க்கிறார்கள் என்று நினைத்தபோது என் மனம் புண்பட்டது."

அரசியல் வெற்றியால் கூட முழுமையாக ஆற்ற முடியாத ஒரு மனக் காயத்தை வெளிப்படுத்துவதால், வெளிநாட்டுப் பிறப்பு குறித்த சர்ச்சை அந்த நினைவுக் குறிப்பின் மிகவும் நம்பகமான பகுதிகளில் ஒன்றாக உள்ளது. அதேநேரத்தில், பாதிக்கப்படக்கூடிய மனநிலை எவ்வாறு உறுதியாக மாறியது என்பதையும் சோனியாவின் பதிவு காட்டுகிறது. தனது பிறப்பு குறித்த கேள்விகள், தலைமை தாங்குவதற்கான தனது உரிமையைப் புறந்தள்ள அனுமதிக்க அவர் தயாராக இல்லை..

2004ஆம் ஆண்டு பிரதமர் பதவியை ஏற்க மறுத்தது இந்த முரண்பாட்டை முழுமையாக்குகிறது. தனது பாட்டியையும் தந்தையையும் படுகொலைகளில் ஏற்கெனவே இழந்திருந்த ராகுல், பிரியங்கா ஆகியோரின் அச்சத்தால் அவர் நாட்டின் மிக உயர்ந்த பதவியை நிராகரித்தார். ஆனாலும், காங்கிரஸுக்குள் மறுக்க முடியாத அதிகார மையமாகவும், ஐக்கிய முற்போக்குக் கூட்டணி அமைப்பில் முக்கியப் பங்கு வகிப்பவராகவும் அவர் நீடித்தார்.

தனது குழந்தைகள் பெரிதும் அஞ்சியதைப் போல, ஒரு கட்டத்தில் தனது உயிருக்கு ஆபத்து ஏற்படலாம் என்று சோனியாவும் அஞ்சினாரா? சமீபத்தில் 'தி நியூயார்க் டைம்ஸ்' இதழுக்கு அளித்த நேர்காணலில் சோனியா, "அது நடந்தாலும் எனக்குக் கவலையில்லை என்றுதான் ஆழ்மனதில் ஒருவேளை இருந்திருக்கலாம்" என்று கூறினார்.

சுயசரிதை எங்கே எல்லை வகுக்கிறது?

இந்திரா காந்தி மற்றும் ராஜீவ் காந்தி ஆகியோரின் படுகொலைகளை சோனியா மீண்டும் நினைவுகூரும் இடங்களில் இந்தப் புத்தகம் மிகுந்த உணர்ச்சிப்பூர்வமாக உள்ளது. மிகச் சில அரசியல் சுயசரிதைகளே எட்டக்கூடிய ஒரு நேரடித்தன்மை அவரது நினைவுகளில் காணப்படுகிறது; ராஜீவ் படுகொலை செய்யப்பட்டதைத் தொடர்ந்து சோனியாவின் மனநிலையை விவரிக்கும் பின்வரும் பத்தியில் இதனைக் காணலாம்:

"பகல்கள் முடிவே இல்லாதவையாகத் தோன்றின. இரவுகள் அதைவிட நீண்டிருந்தன. அதிக அளவில் மயக்க மருந்து கொடுக்கப்பட்டு நான் தூங்கினாலும், கனவிலிருந்து திடுக்கிட்டு எழுந்தேன். வியர்வையில் நனைந்திருந்தேன். இதயம் தொண்டைக்குள் துடிப்பதுபோல் இருந்தது. பயமும் செய்வதறியாத நிலையும் என்னைச் சூழ்ந்திருந்தன. பிரியங்கா என்னைத் தொடர்ந்து கவனித்துக்கொண்டிருந்தார். சில நேரங்களில் எனக்கு மருந்து கொடுத்தார்; வேறு சில நேரங்களில், நள்ளிரவில்கூட இடையிடையே விழித்திருந்து என்னைக் கண்காணித்தார்."

1984 ஆம் ஆண்டு அக்டோபரில் இந்திரா காந்தி படுகொலை செய்யப்பட்டதைத் தொடர்ந்து நிகழ்ந்த சீக்கியர்களுக்கு எதிரான படுகொலைகள் குறித்த விவாதம் மேலும் சிக்கலானது. அந்தக் கொலைகளை சோனியா கண்டிக்கிறார். நிர்வாகம் தோல்வியடைந்ததை ஒப்புக்கொள்கிறார். சில அதிகாரிகள் அந்த வன்முறையைக் கண்டுகொள்ளாமல் இருந்திருக்கலாம் அல்லது உணர்ச்சிகளைத் தூண்டிவிட்டிருக்கலாம் என்றும் ஏற்றுக்கொள்கிறார். பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு நீண்டகாலமாக நீதி மறுக்கப்பட்டதையும் அவர் ஒப்புக்கொள்கிறார்.

ஆனால், ராஜீவ் அந்தக் கொடூரச் செயல்களுக்கு ஒருபோதும் உத்தரவிட்டிருக்க மாட்டார் என்று வலியுறுத்தி அவரைப் பாதுகாக்கிறார். அமைதிக்காக ராஜீவ் விடுத்த வேண்டுகோள்களை நினைவுகூர்வதுடன், ராணுவத்தை அனுப்புவதில் ஏற்பட்ட தாமதத்துக்கான விளக்கத்தையும் அளிக்கிறார்.

இவை முக்கியமான விவரங்கள்தான். ஆனால், கடினமான சில கேள்விகளைப் போதுமான அளவுக்கு ஆராயாமல் விட்டுவிடுகின்றன. தலைநகரில் சீக்கியர்கள் கும்பல்களால் படுகொலை செய்யப்பட்டபோது அரசியல் தலைமைக்கு என்ன பொறுப்பு இருந்தது? இந்த வன்முறையில் உடந்தையாக இருந்ததாகக் குற்றம்சாட்டப்பட்ட காங்கிரஸ் தலைவர்கள் குறித்தும், பல தசாப்தங்களாக அவர்களுக்குப் பொறுப்புக்கூறலை உறுதிசெய்யத் தவறிய கட்சி குறித்தும் என்ன கூறுவது?

ஷா பானோ விவகாரம் மற்றும் ராம ஜென்மபூமி இயக்கம் தொடர்பான ராஜீவின் முடிவுகள் குறித்து சோனியா எழுதும் பகுதிகளிலும் இதேபோன்ற சிக்கல்கள் உள்ளன. முஸ்லிம் பெண்களின் உரிமைகள் நீர்த்துப்போகச் செய்யப்பட்டதைப் பற்றி ராஜீவிடம் தான் கேள்வி எழுப்பியதாக சோனியா பதிவு செய்கிறார். ஆனால், அரசமைப்புச் சட்டம் மற்றும் மதம் சார்ந்த முரண்பட்ட கோரிக்கைகளுக்கு இடையே சமநிலையை ஏற்படுத்தவே தான் முயன்றதாக, ராஜீவ் அளித்த விளக்கத்தை அவர் பெரும்பாலும் ஏற்றுக்கொள்கிறார்.

பாபர் மசூதி இடிப்பு குறித்து அவர் எந்தத் தயக்கமும் இன்றி தார்மிக அடிப்படையில் கண்டனம் தெரிவிக்கிறார். ஆனால், 1986ஆம் ஆண்டு அயோத்தியில் பூட்டப்பட்டிருந்த கதவுகளைத் திறந்தது, 1989ஆம் ஆண்டு ஷிலான்யாஸ் எனப்படும் அடிக்கல் நாட்டு நிகழ்வு, 1992ஆம் ஆண்டு நரசிம்ம ராவின் நடவடிக்கை ஆகியவற்றிலிருந்து வெளிப்பட்ட அயோத்தி விவகாரத்தில் காங்கிரஸ் கட்சியின் முரண்பாடான அணுகுமுறை குறித்து இன்னும் ஆழமாக ஆராய்ந்திருக்க வேண்டும்.

ஒரு கட்சியின் வீழ்ச்சியும் ஒரு தலைவரின் மரபும்

காங்கிரஸ் கட்சியின் அரசியல் இக்கட்டான நிலை மற்றும் பாஜகவின் எழுச்சி குறித்த விவரிப்பு இந்தப் புத்தகத்தின் முக்கியமான பங்களிப்புகளில் ஒன்று. அமைப்பு ரீதியான பலத்தை மட்டுமே கொண்டு பாஜகவைத் தோற்கடிக்க முடியாது என்பதை சோனியா உணர்ந்தார். கூட்டணி அமைப்பதில் காங்கிரஸிடம் இருந்த தயக்கத்தைக் கைவிடுமாறு அவர் கட்சியைச் சம்மதிக்க வைத்தார். 2004ஆம் ஆண்டு ஆட்சிப் பொறுப்பேற்ற ஐக்கிய முற்போக்குக் கூட்டணி உருவாவதற்கு இந்த முடிவு அடித்தளமிட்டது.

இங்கே, மரபாகக் கடைப்பிடிக்கப்பட்ட அரசியல் கொள்கைகளைக் காப்பவராக அல்லாமல், நடைமுறை சார்ந்த உத்திகளை வகுக்கும் தலைவராக சோனியா வெளிப்படுகிறார். ஆனால், அதற்குப் பிறகு கட்சியின் பயணம் அவரது தலைமைத்துவம் குறித்த கேள்விகளை எழுப்புகிறது. பத்து ஆண்டுகள் இந்தியாவை ஆட்சி செய்த ஒரு கட்சி, 2014ஆம் ஆண்டு மக்களவையில் வெறும் 44 இடங்களாகச் சுருங்கியது எப்படி? அதன் அமைப்பு ரீதியான அடித்தளங்கள் ஏன் இவ்வளவு மோசமாகப் பலவீனமடைந்தன?

பாஜகவின் வலிமையான தேர்தல் இயந்திரம், நரேந்திர மோதியின் பேச்சாற்றல், சமூக ஊடகப் பரப்புரை, ஐக்கிய முற்போக்குக் கூட்டணி அரசின் இரண்டாவது ஆட்சிக் காலத்தில் எழுந்த இடைவிடாத ஊழல் குற்றச்சாட்டுகள் ஆகியவற்றை சோனியா விவரிக்கிறார். மாற்றத்தை வாக்காளர்கள் விரும்பியதையும் அவர் ஒப்புக்கொள்கிறார். ஆனால், காங்கிரஸின் தலைமை, அமைப்பு மற்றும் அரசியல் தகவல் பரிமாற்றத்தில் இருந்த குறைபாடுகளைவிட, பாஜகவின் பலம் மற்றும் காங்கிரஸுக்கு எதிரான பரப்புரைக்கே அவரது விளக்கங்களில் அதிக முக்கியத்துவம் அளிக்கப்பட்டுள்ளது.

வழக்கமான அரசியல் சுயசரிதைகளிலிருந்து இந்நூலை வேறுபடுத்துவது எது என்பதற்கு இது நம்மை இட்டுச் செல்கிறது. உதாரணமாக, எல்.கே. அத்வானியின் 'மை கண்ட்ரி, மை லைஃப்' (My Country, My Life) நூல் பெரும்பாலும் ஓர் அரசியல் வரலாற்றுப் பதிவாக அமைந்துள்ளது. பாஜகவின் வளர்ச்சியுடன் தனது அரசியல் பயணத்தையும் சித்தாந்த நோக்கத்தையும் இணைத்து அத்வானி விவரிக்கிறார். சோனியா அதிலிருந்து மாறுபட்ட ஒன்றை வழங்குகிறார். குடும்பம், உறவுகள், இழப்பு, கடமை ஆகியவற்றின் வழியாக அரசியல் இடம்பெறும் ஒரு நெருக்கமான பதிவை அவர் அளிக்கிறார்.

இந்தத் தனிப்பட்ட அணுகுமுறை அந்த சுயசரிதைக்கு இலக்கிய மற்றும் உணர்வுபூர்வ ஈர்ப்பை அளிக்கிறது. அதேநேரத்தில், அரசியல் நிகழ்வுகளை முழுமையாக மறுபரிசீலனை செய்யும் ஆவணமாக அதன் மதிப்பை அது குறைக்கவும் செய்கிறது.

காங்கிரஸ் கட்சியைப் பல தசாப்தங்களாகக் கவனித்து வந்தவன் என்ற முறையில், 2004ஆம் ஆண்டு அக்கட்சியை மீண்டும் ஆட்சிக்குக் கொண்டுவந்தது மட்டுமே சோனியாவின் மிக முக்கியமான சாதனை அல்ல என்று நான் வாதிடுவேன். பெரும்பான்மைவாத அரசியல் அணிதிரட்டலுக்கு மாற்றாக, கூட்டணி அமைத்தல், அரசியல் சமரசம் செய்துகொள்ளுதல், நிதானத்தைக் கடைப்பிடித்தல் ஆகியவற்றால் இன்னமும் மாற்று அரசியலை வழங்க முடியும் என்பதை அவர் நிரூபித்தார். அதேவேளையில், பாஜகவின் அடுத்தடுத்த எழுச்சியை எதிர்கொள்ளும் வகையில் கட்சியின் அமைப்பைப் போதுமான அளவுக்கு அவர் புதுப்பிக்கத் தவறியதும் அவரது அரசியல் மரபின் ஒரு பகுதியாகவே இருக்க வேண்டும்.

இந்நூல் தொடங்கும் ரிக் வேதத்தின் வரிகள் குறிப்பிடத்தக்க முரண்பாட்டைக் கொண்டுள்ளன: "ஒன்றாகச் செல்லுங்கள், ஒன்றாகப் பேசுங்கள், உங்கள் மனங்கள் ஒருமித்திருக்கட்டும்..." சங் பரிவார அமைப்புகளின் மரபிலும் பரிச்சயமான இந்த வரிகள், கூட்டான நோக்கத்தைப் பற்றிப் பேசுகின்றன. பிளவுபட்ட கட்சியை ஒன்றாக வைத்திருக்கத் தனது அரசியல் வாழ்வின் பெரும்பகுதியைச் செலவிட்ட ஒரு தலைவரின் கதைக்கு, எதிர்பாராத வகையில் இது பொருத்தமான முன்னுரையாக அமைந்துள்ளது.

சோனியா வெளிப்படுத்தியவற்றை மட்டுமல்லாமல், அவர் தீர்க்கப்படாத நிலையில் விட்டுச் சென்றவற்றையும் கவனித்துப் படிக்கும்போதுதான் இந்தப் புத்தகம் அதிகம் வெளிப்படுத்துகிறது. தனது பலவீனங்கள் குறித்து அவர் வெளிப்படையாகப் பேசுகிறார்; தனக்கு நெருக்கமானவர்களை உறுதியாகப் பாதுகாக்கிறார். ஆனால், காங்கிரஸ் கட்சியைத் தொடர்ந்து பாதித்துவரும் விளைவுகளைக் கொண்ட முடிவுகளை மீண்டும் ஆராய்வதில் அவர் அவ்வளவு ஆர்வம் காட்டவில்லை.

சோனியா காந்தியைப் பொறுத்தவரை, சொந்தம் என்ற உணர்வைத் தேடிய பயணம் இறுதியில் அரசியல் கடமையாக மாறியது. காங்கிரஸ் கட்சியைப் பொறுத்தவரை, ஒன்றாக இருப்பது மட்டுமே இப்போது சவால் அல்ல; அக்கட்சியின் மீது மக்கள் மீண்டும் நம்பிக்கை வைப்பதற்கான உறுதியான காரணத்தை உருவாக்குவதுதான் சவால்.

அவர் விவரிக்கும் குறிப்பிடத்தக்க வாழ்க்கையைப் போலவே, இன்னும் நிறைவேறாத அந்தப் பணியும் சோனியாவின் அரசியல் மரபின் ஒரு பகுதியாகவே இருக்கிறது.

- இது, பிபிசிக்காக கலெக்டிவ் நியூஸ்ரூம் வெளியீடு