سولانژ الکساندر؛ زن قهرمان جنبش مقاومت فرانسه در ۱۰۴ سالگی درگذشت

سولانژ الکساندر، یکی از آخرین قهرمانان جنبش مقاومت فرانسه در جنگ جهانی دوم، در ۱۰۴ سالگی درگذشت.

خانم الکساندر زنی استثنایی بود که به همراه همسر آینده‌اش، واحدی متشکل از مبارزان ضدنازی تشکیل داد و فرماندهی آن را بر عهده گرفت.

او از سال ۱۹۴۱ به عنوان پیام‌رسانِ جنبش مقاومت فعالیت کرد و بعد از سه سال شبکه پا-دو-بوف را در نزدیکی شهر رویی-سور-لوآر پایه‌گذاری کرد.

او فرمانده حدود ۳۰ مرد بود و عملیات خرابکارانه ترتیب می‌داد، به خلبانان متفقین پناه می‌داد و پس از پیاده‌شدن نیروهای متفقین در نرماندی در سال ۱۹۴۴، به نبرد با اشغالگران آلمانی پیوست.

پس از اعلام خبر درگذشت سولانژ الکساندر در یک آسایشگاه سالمندان در شهر لومان، بسیاری از مردم و شخصیت‌ها از جمله امانوئل مکرون، رئیس‌جمهور فرانسه، به او ادای احترام کردند.

آقای مکرون در شبکه‌های اجتماعی نوشت: «او می‌گفت که فقط به وظیفه‌اش عمل کرده است اما وظیفه او، آزادی ما بود. فرانسه هرگز فراموشش نخواهد کرد. سپاسگزاریم.»

سولانژ الکساندر که نام خانوادگی پیش از ازدواج دیبوییسون) که در سال ۱۹۲۲ در منطقه سارت در غرب فرانسه متولد شده بود، در خانواده‌ای میهن‌دوست پرورش یافت که در جنگ جهانی اول آسیب دیده بودند.

او در خاطراتش چنین نقل می‌کند: «مادرم همسر اولش را در جنگ از دست داده بود و پدرم نیز در سال ۱۹۱۷ مجروح شد. واژه‌های میهن و شرافت برای ما بسیار مهم بودند. این مفاهیم در رگ‌های من جریان داشتند.»

در ژوئن ۱۹۴۰، او از رادیو پیام ژنرال شارل دوگل را از لندن شنید که از فرانسوی‌ها می‌خواست مبارزه با آلمان را رها نکنند. او نام دوگل نشنیده بود اما برایش اهمیتی نداشت: «همان لحظه دریافتم که باید به صف مبارزان بپیوندم.»

چند ماه بعد، سعید بلحفاف، یکی از دوستان پدرش که کهنه‌سرباز ارتش فرانسه متولد تونس بود، سولانژ را عضو جنبش مقاومت کرد.

او با نام مستعار کورلی سوار بر دوچرخه سراسر منطقه لومان را زیر پا می‌گذاشت، اطلاعات جمع‌آوری می‌کرد و پیام‌ها را می‌رساند.

او دو سال پیش در مصاحبه‌ای گفت: «آن زمان نه موبایل نبود نه به خاطر کمبود بنزین، خودرو شخصی‌. بنابر این دوچرخه حرف اول را می‌زد.»

در سال ۱۹۴۳، او با گی دلیو، همسرش اولش آشنا، شد که پس از امتناع از بازداشت تعدادی یهودی، از ژاندارمری فرانسه گریخته بود.

آوریل سال بعد، با نزدیک شدن نیروهای متفقین، به زندگی مخفی روی آوردند، در تپه‌های جنگلی زندگی می‌کردند و کشاورزان محلی غذایشان را تأمین می‌کردند.

گروه متشکل از کسانی بود که از کار اجباری برای آلمانی‌ها فرار کرده بودند و بازماندگان گروه‌های مقاومتی که دشمن از بین برده بود. دو خلبان، یک آمریکایی و یک کانادایی، نیز در میان آن‌ها بودند.

او بعدها تعریف کرد: «دو بار گشتاپو به سراغم آمد و هر دو بار از چنگشان گریختم.»

پس از شرکت در آزادسازی شهر تور در سپتامبر ۱۹۴۴، او جنگ را با درجه ستوان‌ دومی به پایان رساند.

سولانژ بعدها به معلمی پرداخت و همسرش را که افسر ژاندارمری بود، در مأموریت‌های متعددش در سرزمین‌های برون‌مرزی فرانسه همراهی کرد. همسرش در سال ۱۹۶۰ در مارتینیک کشته شد و او در سال ۱۹۸۱ برای بار دوم ازدواج کرد.

سولانژ الکساندر دو بار نشان لژیون دونور را رد کرد و گفت که تنها به وظیفه‌اش عمل کرده و دیگران شایسته‌تر از او هستند اما سرانجام در سال ۲۰۲۴، پذیرفت که این نشان را دریافت کند و هنگام دریافت آن گفت: «باعث خوشحالی و افتخار بزرگی است. بسیار مفتخرم حتی اگر تنها چند هفته یا چند ماه به پایان عمرم باقی مانده باشد.»