روستای غرق‌شده در هند چه ارتباطی با الماس کوه نور دارد؟
منبع تصویر، Tim Graham Photo Library via Getty Images
- نویسنده, بالا ساتیش
- شغل, بی‌بی‌سی
- منتشر شده در
- زمان مطالعه: ۱۳ دقیقه
هرگاه سخن از خرید و فروش انبوه الماس در خیابان‌ها به میان می‌آید، نامی که به ذهن برخی می‌رسد امپراتوری ویجایاناگارا است.
در جنوب هند هنوز هم مردم تعریف می‌کنند که در دوران فرمانروایی پادشاهان «رایا»، تجارت الماس در خیابان‌های هامپی تا چه اندازه گسترده بود. حتی فیلم‌هایی نیز درباره این موضوع ساخته شده است.
اما کمتر کسی می‌داند که امپراتوری دیگری که در همین منطقه حکومت می‌کرد نیز به همان اندازه به تجارت الماس شهرت داشت.
این سلطان‌نشین گلکنده بود که پایتخت آن امروزه با نام حیدرآباد شناخته می‌شود.
جایی که بیشترین الماس‌ها پیدا می‌شد
منبع تصویر، Getty Images
امروزه برای بیشتر مردم تلوگو، نام گلکنده تنها یادآور یک قلعه قدیمی است. اما در زبان انگلیسی، واژه «گلکنده» به نمادی از ثروت و اقبال تبدیل شده است و دلیل آن چندان دشوار نیست.
می‌توان گفت همان‌طور که در خیابان‌های هامپی تجارت گسترده الماس جریان داشت، در خیابان‌های منطقه «کاروان» در شهر قدیمی حیدرآباد امروزی نیز دادوستد الماس در مقیاسی مشابه انجام می‌شد.
تا قرن هجدهم، هند بزرگ‌ترین و مهم‌ترین منبع الماس جهان بود. معادن الماس آفریقا و آمریکای جنوبی تازه پس از قرن هجدهم کشف شدند.
در جنوب هند، مناطق اطراف رودخانه‌های کریشنا، تونگابهادرا و پنا از مهم‌ترین منابع این الماس‌ها بودند.
همین باعث شد امپراتوری‌هایی مانند ویجایاناگارا، بیجاپور و گلکنده، با تجارت الماس شناخته شوند.
روستای کولور که زمانی بخشی از امپراتوری گلکنده بود، امروز در منطقه پال‌نادو در ایالت آندرا پرادش قرار دارد.
برای رسیدن به آن باید از بللام‌کوندا عبور کرد و از میان مزارع، درختان و تپه‌ها پیش رفت.
جاده در ادامه آنقدر باریک می‌شود که به غیر از تراکتور و موتورسیکلت، وسیله نقلیه دیگری نمی‌تواند از آن عبور کند.
در این روستا که شبکه تلفن همراه و برق ندارد، فقط چند خانه دیده می‌شود.
با این حال، افرادی از مناطق دور و نزدیک هفته‌ها از خانواده‌های خود دور می‌مانند و در این منطقه به کندن زمین و غربال کردن شن و ماسه مشغول می‌شوند.
اسناد تاریخی نشان می‌دهند حدود ۸۰۰ سال پیش، کولور به خاطر معدن الماس مشهورش در سراسر جهان شناخته می‌شد.
روستای الماس‌ها زیر آب رفت
گزیده‌ای از مهم‌ترین خبرها، گزارش‌های میدانی و گفت‌وگوهای اختصاصی را هر هفته در ایمیل خود دریافت کنید.
اینجا مشترک شوید
پایان % title %
ماجرا به فاصله سال‌های ۱۶۱۸ تا ۱۶۲۲ برمی‌گردد. در آن زمان، جهانگردی اروپایی به نام ویلیام متولد به کولور رسید و از دیدن انبوه جمعیت شگفت‌زده شد.
او نوشت حدود ۳۰ هزار نفر در معادن الماس نزدیک روستا کار می‌کردند.
حدود ۵۰ سال بعد، در سال ۱۶۶۵، ژان‌باپتیست تاورنیه، جهانگرد فرانسوی نیز به همین محل رسید.
او ثبت کرد که نه ۳۰ هزار، بلکه ۶۰ هزار نفر در معادن الماس این روستا کار می‌کردند.
علاوه بر این دو، افرادی مانند مارکو پولو، هنری هاوارد و کالین مکنزی نیز درباره این معادن الماس به تفصیل نوشته‌اند.
در سال‌های بعد، روستا به‌طور کامل زیر آب رفت.
این روستا که حدود یک دهه پیش تقریبا تخلیه شد، امروز فقط چهار خانواده ساکن دارد که با پرورش بز امرار معاش می‌کنند.
در چند کیلومتری این روستا، در میان آب‌های مخزن سد پولیچینتالا بر روی رود کریشنا، جزیره‌ای به چشم می‌خورد.
در واقع، این جزیره تپه‌ای مرتفع از همان روستایی است که زیر آب رفت.
برخی افراد در چادرهای کوچک در این محل زندگی می‌کنند و با کندن زمین به جست‌وجوی الماس می‌پردازند.
هنوز هم گاه‌وبیگاه گزارش‌هایی از یافتن الماس در این منطقه منتشر می‌شود. به همین دلیل، شمار زیادی از مردم برای امتحان کردن بخت خود به این محل سفر می‌کنند.
بی‌بی‌سی در سال ۲۰۱۸ از این محل بازدید کرد و آن زمان نیز ده‌ها نفر در جست‌وجوی الماس بودند.
بی‌بی‌سی بار دیگر در سال ۲۰۲۵ به این روستا رفت.
روستای کولور زمانی چنان شهرتی داشت که نام آن به نوعی مترادف «معدن» شده بود.
در آن دوران، این روستا آنقدر معروف بود که وقتی از معدن سخن گفته می‌شد، منظور بسیاری از مردم همان کولور بود.
اس. وی. ساتیانارایانا، زمین‌شناس بازنشسته سازمان زمین‌شناسی هند به بی‌بی‌سی گفت: «تا قرن هجدهم، منطقه دکن در جنوب هند یکی از مهم‌ترین منابع الماس در جهان بود.»
او افزود: «نه فقط الماس کوه نور، بلکه الماس‌های مشهوری مانند "مغول بزرگ"، "ریجنت"، "اورلوف"، "نظام" و "هوپ" نیز در همین منطقه کشف شده بودند.»
به گفته او، «به‌ویژه از قرن سیزدهم تا هفدهم، تجارت الماس رونق فراوانی داشت.»
ساتیانارایانا می‌گوید: «در آندرا پرادش و تلانگانا، تعداد زیادی الماس در دره‌های رودهای کریشنا و پنا پیدا می‌شد.»
او افزود: «اگر معادن کوچک پراکنده را کنار بگذاریم، این منطقه بزرگ‌ترین منبع الماس جهان بود. این وضعیت تا سال ۱۷۲۵، زمانی که معادن الماس در برزیل کشف شدند، ادامه داشت.»
ساتیانارایانا همچنین گفت: «پیش از ورود بریتانیایی‌ها، الماس نقش مهمی در تجارت خارجی هند داشت. در دوران امپراتوری‌های ویجایاناگارا، بیجاپور و گلکنده، این الماس‌ها شهرت فراوانی پیدا کردند.»
نانی‌سِتی شِریش، پژوهشگر تاریخ و روزنامه‌نگار، به بی‌بی‌سی گفت: «بیشتر الماس‌ها در اطراف رودخانه‌های تونگابادرا و کریشنا یافت می‌شدند. در میان این مناطق، کولور از همه مشهورتر بود.»
شریش گفت: «امپراتوری ویجایاناگارا به خاطر الماس‌هایش شهرت فراوانی داشت. در سال‌های بعد، نفوذ امپراتوری‌های بیجاپور و گلکنده افزایش یافت.»
او ادامه داد: «داستان‌های جالب بسیاری نیز با الماس‌ها گره خورده‌اند. حتی درباره برخی از آن‌ها گفته می‌شود که نفرین‌شده بوده‌اند.»
شریش همچنین گفت: «معمولا در تابستان، پس از آنکه آب رودخانه فروکش می‌کند و بخش‌هایی از زمین نمایان می‌شود، مردم در آن مناطق به جست‌وجوی الماس می‌پردازند.»
کاروان؛ منطقه‌ای مشهور برای تراش الماس
میان سال‌های ۱۵۱۸ تا ۱۶۸۷، فرمانروایان سلسله قطب‌شاهیان از حیدرآباد بر امپراتوری گلکنده حکومت می‌کردند.
این امپراتوری از سورات در ایالت گجرات در غرب تا ماچیلی‌پاتنام در ایالت آندرا پرادش در شرق امتداد داشت.
این دو شهر از دیرباز از مراکز مهم تجارت بین‌المللی به شمار می‌رفتند.
در میان این دو شهر، حیدرآباد قرار داشت که یکی از مهم‌ترین مراکز امپراتوری گلکنده بود.
منطقه کاروان در بخش قدیمی شهر حیدرآباد زمانی به خاطر صیقل دادن، تراش دادن و خرید و فروش الماس شهرت فراوانی داشت.
بازرگانان گجراتی، مارواری و دیگر تاجران هندی در کاروان ساکن شده بودند و رفت‌وآمد بازرگانان و مسافران خارجی نیز به این منطقه همواره پررونق بود.
به گفته نانی‌سِتی شِریش، «ژان دو تونو» جهانگرد فرانسوی، نوشته است که سرزمین گلکنده، سرزمین الماس‌ها بود.»
او افزود: «تا قرن هفدهم، ۲۳ معدن الماس در قلمرو گلکنده و ۱۵ معدن در قلمرو بیجاپور وجود داشت. این معادن برای شمار زیادی از مردم اشتغال ایجاد کرده بودند.»
شریش گفت: «گفته می‌شود یکی از دلایل حمله اورنگ‌زیب به گلکنده نیز وجود حجم عظیمی از الماس در این سرزمین بوده است.»
او به بی‌بی‌سی گفت: «در گذشته، پادشاهان برای جست‌وجوی الماس مبلغ مشخصی پرداخت می‌کردند.»
«اگر کسی الماسی به وزن یک قیراط یا کمتر پیدا می‌کرد، ممکن بود بازداشت شود. اما اگر وزن الماس بیشتر از این بود، باید آن را به پادشاه تحویل می‌داد.»
او توضیح داد: «به همین دلیل، کسانی که در اطراف معادن بزرگ زندگی می‌کردند، هنگام بازگشت به خانه در پایان روز مورد بازرسی قرار می‌گرفتند و حتی لباس‌هایشان را درمی‌آوردند تا مطمئن شوند الماسی را پنهان نکرده‌اند.»
«تقریبا به همان تعداد که در معدن کارگر وجود داشت، نگهبان نیز به کار گرفته می‌شد.»
به گفته شریش، «پس از سقوط امپراتوری ویجایاناگارا، دولت گلکنده به یکی از مهم‌ترین مراکز فعالیت بازرگانان الماس تبدیل شد.»
آیا «کوه نور» از همین معدن به دست آمده بود؟
اینکه الماس کوه نور دقیقا در کجا کشف شده، هیچ مدرک قطعی و روشنی ندارد. با این حال، بیشتر مورخان و زمین‌شناسان بر این باورند که این الماس از معدن کولور به دست آمده است.
تاریخچه کوه نور از زمانی که به دست شاه‌جهان رسید، به‌طور نسبتا دقیق ثبت شده است.
در منابع تاریخی آمده است که این الماس چگونه از دستی به دست دیگر منتقل شد و سرانجام به بخشی از تاج سلطنتی بریتانیا تبدیل شد.
اما هیچ مدرک محکمی وجود ندارد که نشان دهد این الماس دقیقا چگونه به دست شاه‌جهان رسیده است.
شِریش می‌گوید: «درباره کوه نور روایت‌ها و باورهای گوناگونی وجود دارد.»
او می‌افزاید: «بر اساس پژوهش‌های من، این الماس از معدن کولور مستقیما به دست میر جمله، حاکم گاندیکوتا، رسید.»
او می‌گوید: «میر جمله برای نشان دادن وفاداری خود، این الماس را به عنوان هدیه به شاه‌جهان تقدیم کرد.»
او می‌افزاید: «توصیفی که در اسناد مغولی از رنگ، اندازه، درخشندگی زلال، شفافیت الماس و جعبه‌ای که در پارچه مخمل سرخ پیچیده شده بود آمده است، با ویژگی‌های کوه نور مطابقت دارد.»
«در آن زمان، کولور تنها معدنی بود که امکان یافتن الماس‌هایی با چنین ابعادی را داشت.»
«تا زمانی که این الماس به دست میر جمله رسید، نامی نداشت. شاه‌جهان نام "کوه نور" را بر آن گذاشت.
ژان-باپتیست تاورنیه، جهانگرد فرانسوی الماس‌های موجود در اختیار میر جمله را با جزئیات توصیف کرده است.
تاورنیه نوشته بود که میر جمله انبوهی از الماس‌ها را در اختیار داشت.
اس. وی. ساتیانارایانا، زمین‌شناس بازنشسته سازمان زمین‌شناسی هند، نیز همین نظر را دارد.
او گفت: «احتمالا الماس کوه نور در سال ۱۶۵۶ یا شاید در سال ۱۳۰۴ از معدن کولور به دست آمده باشد.»
شِریش می‌گوید: «ممکن است درباره اینکه کوه نور دقیقا چه زمانی کشف شد و در آن زمان چه وزنی داشت، تردیدهایی وجود داشته باشد.»
«اما در اینکه این الماس از دره رود کریشنا به دست آمده، تردیدی وجود ندارد.»
امروز آن معادن الماس کجا هستند؟
در ایالت آندرا پرادش امروزی، مناطق آنانتاپور، کورنول، کریشنا و گونتور از جمله مناطقی بودند که شمار زیادی الماس در آن‌ها پیدا می‌شد.
همچنین در منطقه محبوب‌نگر در تلانگانای امروزی، رایچور در کارناتاکا، وایراگَر در مهاراشترا و مناطق امروزی پراکاشام و کاداپا در آندرا پرادش نیز الماس‌هایی پیدا می‌شدند.
اس.وی. ساتیانارایانا به بی‌بی‌سی گفت هنری هاوارد در سال ۱۶۷۷ سندی تهیه کرده بود. بر اساس همین سند، این مناطق به‌عنوان محل معادن قدیمی الماس شناسایی شده‌اند.
چرا در منطقه الماس پیدا می‌شد؟
الماس‌ها عمدتا با سنگ‌های کیمبرلیت، لامپروئیت، کنگلومرا، سنگ‌هایی متشکل از قطعات سنگ‌های مختلف، و لایه‌های شن و ریگ مرتبط هستند.
ساتیانارایانا می‌گوید: «این معادن قدیمی عمدتا در مناطقی قرار داشتند که دارای رسوبات رودخانه‌ای، سنگ، کیمبرلیت، لامپروئیت و خاک سطحی بودند.»
«این معادن در محدوده‌ای حدود ۳۰۰ کیلومتری از محل تلاقی رودهای کریشنا و تونگابهادرا تا ویجایاوادا امتداد داشتند.»
«این منطقه شامل بخش‌هایی از مناطق امروزی کریشنا، گونتور، محبوب‌نگر، کورنول، پراکاشام، کاداپا و آنانتاپور می‌شود.»
«بیشترین میزان استخراج در کمربند کولور-پاریتالا انجام می‌شد.»
«الماس‌هایی مانند کوه نور، مغول بزرک، پیت یا ریجنت، اورلوف، نظام و هوپ از همین منطقه به دست آمده‌اند.»
به گفته ساتیانارایانا، در رامالاکوتا، بانگان‌پاله، واجراگیری و مونیمادوگو در منطقه کورنول، کولور در منطقه گونتور و مالاولی در منطقه کریشنا، سنگ‌های کنگلومرایی یافت می‌شوند.
در واجراکارور در آنانتاپور و جوناگیری در کورنول نیز استخراج الماس انجام می‌شد.
سنگ‌های کیمبرلیت واجراکارور در منطقه آنانتاپور و سنگ‌های لامپروئیت چلیما در کورنول نیز در این زمینه شناخته‌شده‌اند. در خاک این مناطق الماس پیدا می‌شد.
ساتیانارایانا گفت: «در معادن ریگی منطقه کریشنا و محل‌های حفاری واجراکارور در قلمرو ویجایاناگارا، شمار زیادی الماس پیدا شده بود.»
«هاوارد در سال ۱۶۷۷ نوشته بود که حدود سال ۱۶۱۰، یک جهانگرد پرتغالی در واجراکارور الماسی با وزن بیش از ۴۰۰ قیراط پیدا کرده بود.»
«بر اساس اسناد گارسیا دا اورتا، در سال ۱۵۳۴ در ویجایاناگارا الماسی به اندازه یک تخم‌مرغ کوچک پیدا شد.»
«همراه آن، سه الماس دیگر با وزن‌های حدود ۱۵۰، ۱۷۵ و ۳۱۲ قیراط نیز پیدا شدند.»
«او همچنین ثبت کرده بود که هر الماس در چه سالی و به دست کدام پادشاه رسید.»
چرا امروز دیگر آنجا استخراج صنعتی انجام نمی‌شود؟
در طول تاریخ، استخراج گسترده در مناطقی مانند کولور از قرن سیزدهم تا هجدهم، یعنی نزدیک به ۶۰۰ سال، ادامه داشت.
در معادن دیگر نیز صدها سال الماس استخراج می‌شد.
شریش می‌گوید: «برای اینکه استخراج از یک معدن الماس سودآور باشد، باید تعداد زیادی الماس از آن به دست بیاید.»
«اگر چنین نباشد، استخراج در مقیاس صنعتی امکان‌پذیر نیست.»
همین مشکل برای این معادن نیز پیش آمد.
در دوران حکومت پادشاهان آن زمان، مقدار بسیار زیادی الماس از این معادن استخراج شده بود.
اکنون چیز زیادی باقی نمانده است. البته این به معنای آن نیست که دیگر هیچ الماسی در این مناطق وجود ندارد.
هر از گاهی هنوز الماسی در نقطه‌ای پیدا می‌شود، اما تعداد آن‌ها به اندازه‌ای نیست که استخراج صنعتی سودآور باشد.
اس.وی. ساتیانارایانا می‌گوید: «پس از سال ۱۷۲۵، کشف معادن جدید الماس در برزیل، سقوط امپراتوری‌ها و مهم‌تر از همه رکود تجارت الماس از عواملی بودند که باعث شدند این معادن کم‌کم تعطیل شوند.»
«با این حال، جست‌وجوی پراکنده برای الماس هنوز ادامه دارد.»
«بین سال‌های ۱۸۹۰ تا ۱۸۹۴، شرکت حیدرآباد دکن دوباره جست‌وجوی الماس را در نزدیکی پاریتالای امروزی آغاز کرد اما این فعالیت سودآور نبود و تعطیل شد.»
ساتیانارایانا می‌گوید: «پس از سال ۱۹۵۰، دولت هند تحت هدایت سازمان زمین‌شناسی هند تلاش کرد در این مناطق استخراج الماس را از سر بگیرد.»
«در کولور، چاندرلاپادو و پاریتالا، در مناطق گونتور و کریشنا، حفاری انجام شد.»
«جست‌وجو برای یافتن سنگ‌های کیمبرلیت و لامپروئیت نیز انجام شد، اما نتیجه خاصی به دست نیامد.»
«الماس‌های بسیار کوچکی پیدا می‌شدند و چون استخراج در مقیاس صنعتی سودآور نبود، این تلاش‌ها کنار گذاشته شد.»
چه کسانی امروز دنبال الماس می‌گردند؟
امروز بسیاری از مردم عادی، خانواده‌های فقیر و افراد طبقه متوسط برای امتحان کردن بخت خود در این مناطق دنبال الماس می‌گردند.
آن‌ها می‌گویند در روزهای آغازین فصل باران‌های موسمی، احتمال پیدا کردن الماس بیشتر است.
از اواخر ماه مه تا پایان ژوئیه، مردم از هر دو ایالت تلوگوزبان برای جست‌وجوی الماس به جوناگیری در منطقه کورنول، واجراکارور در آنانتاپور، پاریتالا در کریشنا و کولور در گونتور می‌روند. بعضی‌ها اقلام ضروری مانند برنج، نمک، روغن و فلفل با خود می‌برند. آن‌ها در محل ماهی می‌گیرند یا از بازار آخر هفته سبزیجات می‌خرند و سپس همانجا می‌مانند و به جست‌وجوی الماس ادامه می‌دهند.
عده‌ای هم در طول هفته کار می‌کنند و فقط روز تعطیل برای یافتن الماس به این مناطق می‌آیند.
بی‌بی‌سی با چند نفر از کسانی که به دنبال الماس بودند صحبت کرده است. هیچ کدام نگفتند که خودشان الماسی پیدا کرده‌اند.
اما همه داستان‌هایی تعریف می‌کنند از اینکه فردی در نقطه‌ای خاص الماسی پیدا کرده، آن الماس بسیار باارزش بوده و بعد آن را به فرد دیگری فروخته است.
چنین داستان‌هایی فراوان‌اند. تشخیص اینکه کدام یک واقعی و کدام یک افسانه‌اند دشوار است.
ویجایاما، ساکن پیدوگورالا، در کشت فلفل و پنبه ضرر کرده بود. او یک ماه در کولور به دنبال الماس گشت، با این امید که بتواند بدهی‌هایش را بپردازد.
ویجایاما گفت: «اگر قرار باشد کسی الماس پیدا کند، پیدا می‌کند. هیچ کس هم درباره‌اش به کسی چیزی نمی‌گوید.»
«می‌ترسم اگر کسی بفهمد، با فردی که الماس پیدا کرده چه خواهد کرد و ما با غذا و ترشی هم زندگی‌مان را می‌گذرانیم.»
ناراساما از منطقه اراگوندپالم نیز هفت ماه در کولور مانده بود.
او هر ماه برای دریافت مستمری به روستایش می‌رفت و باقی وقت را همراه شوهرش به جست‌وجوی الماس می‌گذراند.
او گفت: «این همه زحمت را می‌کشیم تا بدهی‌هایمان را بپردازیم.»
بسیاری از مردم محلی اکنون به دلال الماس تبدیل شده‌اند.
آن‌ها حتی دستگاه‌هایی برای بررسی کیفیت الماس دارند.
اگر کسی سنگی پیدا کند که احتمال دهد الماس است، آن را نزد دلال می‌برد.
دلال کیفیت آن را بررسی می‌کند، درباره قیمت با تاجران الماس مذاکره می‌کند و سپس برای فروش آن اقدام می‌کند.
با این حال، نمی‌توان گفت تمام این فعالیت‌ها در چارچوب قانونی انجام می‌شوند.
درباره این الماس‌ها چه نوشته شده است؟
در متون کهن هند، از مهابهاراتا تا «آرتاشاسترا» اثر کائوتیلیا، در آثار مختلفی از الماس یاد شده است.
با این حال، توضیحات دقیق درباره مناطقی که الماس از معادن آن‌ها استخراج می‌شد، بسیار اندک است.
بیشتر اطلاعات مربوط به این معادن از نوشته‌های جهانگردان، بازرگانان و مدیران استعماری اروپایی به دست آمده است.
مارکو پولو که در قرن سیزدهم از بندر موتوپالی در منطقه پراکاشام امروزی بازدید کرد، درباره این معادن الماس نوشت.
گفته می‌شود او از معادن الماس دره رود کریشنا نیز بازدید کرده بود.
بسیاری از پژوهشگران معتقدند مکانی که او در نزدیکی موتوپالی و دره کریشنا از آن یاد کرده، ممکن است همان کولور بوده باشد.
مارکو پولو نوشته بود: «جز در این سرزمین، در هیچ جای دیگر جهان الماس پیدا نمی‌شود. اینجا الماس‌های خوب فراوانی خواهید یافت.»
در میان همه این جهانگردان، ژان‌باپتیست تاورنیه، جهانگرد فرانسوی، دقیق‌ترین و مفصل‌ترین اطلاعات را ارائه کرد.
او خودش تاجر الماس بود و به همین دلیل درباره معادن الماس، میزان تولید، صنعت، تجارت، شیوه تراش، وزن و کیفیت الماس‌ها نوشت.
نویسندگان اروپایی همچنین درباره انواع معادن این منطقه و الماس‌هایی که از آن‌ها به دست می‌آمدند اطلاعات ثبت کردند.
از میان آن‌ها، معدن کولور بیش از همه مورد بازدید قرار گرفت و مفصل‌تر از همه درباره‌اش نوشته شد.
آن‌ها همچنین نوشته‌اند که مالاوارام، کوداواتیکال و پاریتالا نیز معادن بزرگی بودند.
در سال ۱۸۱۴ نویسنده‌ای به نام هینی نوشته بود در کوداواتیکال آنقدر الماس پیدا شده بود که می‌شد آن‌ها را با گاری حمل کرد.
او همچنین درباره مناطق مختلف رایالاسیما، از جمله محل‌هایی در کنار رودهای پنا، کوندررو و هندری نوشته بود.
کولور اگرچه امروز به بخشی از تاریخ تبدیل شده و دیگر نشانی از روستای قدیمی آن باقی نمانده است، اما همچنان برای بسیاری از مردم مکانی است که با امید به تغییر سرنوشت خود به آن نگاه می‌کنند.
آن‌ها باور دارند فقط یک الماس می‌تواند تمام زندگی‌شان را تغییر دهد.
